معناهای رنگ باخته!

تا بحال دقت کرده اید که بعضی کلمات به دلیل استفاده زیاد معنای واقعی خودشان را برای ما از دست داده اند؛ چه برای گوینده و چه برای شنونده! مثلا همین کلمه “خداحافظ” یا “خدا نگهدار” که استفاده اش بیشتر از اینکه معنایش برای ما مهم باشد، برای ما به یک عادت تبدیل شده است. ما این کلمه را از روی عادت هنگامی استفاده می کنیم که می خواهیم یک مکالمه را تمام کنیم، بدون اینکه واقعا برای آن فرد آرزوی “حفظ شدن توسط خدا” داشته باشیم! و یا این کلمه را از روی عادت می شنویم بدون آنکه فکر کنیم شخصی که این عبارت را به ما گفته است، برایمان آروزی “در پناه خدا بودن” کرده است. افراد آشنا با من بارها و بارها دیده اند که من پایین نامه هایم ، قبل از اسمم می نویسم: “خوش بگذره” و از این واژه هنگام پایان مکالماتم هم استفاده می کنم. به این موضوع که فکر می کنم، می بینم من الان بیشتر از ۴ سال است که عبارت “خوش بگذره” بخشی از مکالمات هر روزه ام شده است و بیشتر که به آن فکر می کنم به یک نتیجه می رسم … در اصل تنها می خواستم این را بدانید که اگر این کلمه را از من شنیدید، من واقعا واقعا واقعا منظورم این بوده است که “امیدوارم بهت خوش بگذره!” من بعد از ۴ سال هنوز گفتن این عبارت برایم به یک عادت تبدیل نشده است. امیدوارم شما هم شنیدنش برایتان به یک عادت تبدیل نشده باشد.