این روزها … – 3

من تنها رنگ ها را دوست دارم … من مانکن نیستم. من حتی مجسمه زنده مد هم نیستم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را. من رنگ سیاه را دوست ندارم. آن روز روزش که همه سیاه می پوشیدند و گویا من هم باید سیاه می پوشیدم هم سیاه نپوشیدم؛ چه برسد به این روزها! آن روزها تیره ترین رنگی که داشتم یک مانتوی سرمه ای بود. تازه آن هم شلوارش آّبی آسمانی بود! جوراب هایم هم راه راه رنگ و وارنگ!! آن روزها جوراب هایم با رنگ هایشان نقطه فراری بودند از همه آن سیاهی ها …  من مانکن نیستم. من حتی مجسه زنده مد هم نیستم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را. من دوست دارم لباس و مانتویی که می پوشم به من انرژِی بدهد. من این ها را برای دیگران نمی پوشم. من این ها را اول اول برای دل خودم می پوشم. روزهایی که آن مقنعه آبی کمرنگم را سرم می کنم؛ شیطان تر می شوم! روزهایی که آن مانتوی سدری کم رنگم با حاشیه دوزی سنتی اش را با مقنعه و شلوار سبز تیره اش می پوشم؛ خانم تر می شوم! روزهایی که آن مانتوی بته جقه دار صورتی رنگ با شال بته جقه دار تقریبا هم رنگش را با شلوار عزیز خوش رنگ صورتی ام می پوشم و آن گردنبند “بنه” که کار دست زنی از عشایر بختیاری است را می اندازم احساس صنایع دستی متحرک را دارم!! من عاشق لباس های سنتی رنگ رنگم!  من مانکن نیستم. من حتی مجسه زنده مد هم نیستم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را. هیچ اصراری بر قد و قواره خاصی برای مانتویم ندارم. مانتوی کوتاه بالای زانو یا مانتوی بلندی که روی زمین هم بکشد؛ هر دو را دارم! مهم این است که زیبا باشد و من دوستش داشته باشم. من همانقدر عاشق آن مانتوی آبی رنگ طرح دار کوتاهم با گل های گلدوزی شده رویش هستم؛ که عاشق آن مانتوی بلند روی زمین کش بنفش رنگم که مرا شبیه مردان آنجلس می کند!  من مانکن نیستم. من حتی مجسه زنده مد هم نیستم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را. من عرف را می شناسم. تا جایی هم که بتوانم و به نظرم لزوم داشته باشد به آن احترام می گذارم. نه آنقدر تنگ می پوشم، نه آنقدر کوتاه و نه آنقدر نازک … من عرف را می شناسم و می دانم عرف هر جایی فرق می کند. عرف تهران در مقایسه با شهرستان ها، حتی عرف محله های مختلف تهران با هم فرق می کند و من حریم ها را سعی کرده ام رعایت کنم و البته گاهی اوقات هم بر علیه شان شورش کرده ام؛ البته تا جایی که عواقبش متوجه خودم بوده است و نه دیگران (ممکن است 100 درصد در این کار موفق نبوده باشم. حتما اشتباهاتی هم بوده است) من مانکن نیستم. من حتی مجسه زنده مد هم نیستم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را. من این لباس ها را اول اول برای دل خودم می پوشم. اما فکر می کنم من به عنوان فردی در این اجتماع نقش ها و وظیفه های مختلفی دارم و یکی از آن ها هم این است که رنگ لباس و تمیز و مرتب بودن من باید به دوستانم، همکارانم و همشهری هایم انرژِی بدهد؛ نه آنکه بیشتر در سیاهی ها غرق، و خموده تر و افسرده ترشان کند. من مانکن نیستم. من حتی مجسه زنده مد هم نیستم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را … اما این روزها در خیابان ها و میدان های این شهر مدام دلم می لرزد … این روزها کسانی من را تنها با ظاهرم قضاوت می کنند که گویا می گوید من مانکن و مجسه زنده مد هستم … اما من مانکن نیستم و نمی خواهم هم باشم. من مجسه زنده مد هم نیستم و این هم نمی خواهم باشم. این چیزها اصلا در فلسفه زندگی من نمی گنجد. من تنها رنگ ها را دوست دارم. رنگی بودن و روشن بودن را … —–پ.ن ۱: این روزها -۱ و  این روزها – ۲پ.ن ۲: التماس یک کودک برای مادر بدحجاب (کامنت های مطلب جالب تر است!) پ.ن ۳: تناقض آن روزها و این روزهای یک انسان (مطلبی از مسیح علی نژاد در اعتماد ملی)