پراکنده و بی ربط … – 2

!. گاهی وقت‌ها میدانی مشکل کار کجاست و حتی میدانی که راه حل چیست. اما شرایط به گونه‌ای است که هیچ کاری نمی‌توانی انجام دهی. اگر هم انجام دهی همه چیز را بیشتر به هم می ریزی. تنها باید بنشینی و نگاه کنی که چطور هر روز و هر روز اوضاع بدتر از قبل می‌شود … و چقدر سخت است این نشستن و نگاه کردن … اما تو امیدت را از دست نداده‌ای و چشم انتظار آن نقطه روشنی نشسته‌ای که امیدواری خیلی زود خودش را به تو نشان بدهد تا دنبالش بروی و نقشت را ایفا کنی و کمک کنی تا اوضاع بهتر و بهتر شود …!!. مرکز مشارکت‌های زیست محیطی منطقه ۷ تعدادی مخاطب خانم‌ دارد که برایشان کلاس‌های مختلف برگزار می‌کند. در این میان واقعیتی وجود دارد و آن این است که این خانم‌ها آنچنان با شور و اشتیاق در برنامه‌هایی که صرفا با موضوع محیط زیست باشد شرکت نمی‌کنند. به پیشنهاد یکی از دوستان می‌خواهیم کمی این خانم‌ها را گول بزنیم! یعنی اینکه در اول کلاس‌هایشان که موضوعاتی اغلب روانشناسی و خانوادگی دارد و برای آنها سر و دست می‌شکنند، زمان کوتاهی را به موضوعات محیط زیستی اختصاص دهیم. به نظرتان درباره چه موضوعاتی می‌توان برای این خانم‌ها با توجه به تنوع سواد و سنشان صحبت کرد؟ موضوعات را باید در حد ۵-۱۰ دقیقه جمع‌بندی کرد و باید برایشان جذاب باشد.!!!. اینقدر مطلب و موضوع برای یاد گرفتن باقی مانده و تو … و تو چقدر وقت تلف می‌کنی … چقدر سخت است باسواد بودن … چقدر سخت است ادای دین به جوهره و دلیل آفرینشت … گاهی وقت‌ها که نگاهت را از خودت بر میداری و به دیگران نگاه می‌کنی، می‌بینی که در مقایسه با آنها آنچنان هم انسان تنبل و کند و راه گم کرده‌ای نیستی … اما نه! تو آدمی نیستی که دلت را با این چیزها خوش کنی … خدای تو بارها و بارها گفته و نشان داده که هرکس را با خودش می‌سنجد. پس تو چطور می‌خواهی با سنجیدن خودت با مقیاس دیگران از واقعیت‌ها فرار کنی … بلند شو … بلند شو … بیشتر از آنی که فکرش را بکنی راه برای رفتن مانده … راهی که انتهایش مهم نیست، رفتنش و خوب رفتنش مهم است … !!!!. مدتی است که می‌خواهم نکته‌ای را درباره یکی از قانون‌های نانوشته وبلاگ خوانی و کامنت گذاری مطرح کنم. البته این نکته نظر شخصی من است و من آن را می‌پسندم؛ شما هم مختارید دیدگاه خود را داشته باشید و قوانینی را که دوست دارید برای صفحات شخصی‌تان بگذارید. این قانون نانوشته این است: “خواننده وبلاگی که می‌خواهد نظر بدهد، می‌بایست نظرش را در بخش نظرات همان پستی بگذارد که نظر مربوط به آن است. حتی اگر آن مطلب دیگر در جایگاه مطالب به روز آن وبلاگ نباشد.”موردی که من بارها با آن برخورد کرده‌ام این است که برخی از خوانندگان وبلاگ نظرشان را (مربوط به مطلب هر تاریخی که باشد) برای آخرین پست وبلاگ می‌گذارند. شاید می‌ترسند که نویسنده وبلاگ نظرشان را نبیند. اما این کار لزومی ندارد، چون با ابزار مدیریتی که وجود دارد؛ نویسنده می‌تواند آخرین نظرات را ببیند چه برای آخرین پست باشد چه برای اولین پست!ممنون که در این وبلاگ به این قانون نانوشته احترام می‌گذارید.  !!!!!. دوستی دارم که برادرش ۲۰ سال پیش در تعطیلات رسمی هفته آینده متولد شده است. با خودم فکر می کردم نکند در یکی از این سال ها که برای خرید کیک تولد می روند به جرم “توهین به مقدسات نظام” بازداشتشان کنند؟؟!!!!!!!!. جیره کتاب اسفند ماهم کتابی بود به نام “آبنوس: ماجراها و مردم قاره سیاه”. این کتاب نتیجه تجربه زندگی یک خبرنگار لهستانی در قاره آفریقا است. این خبرنگار از دهه ۷۰ تا اواخر قرن بیستم را در این قاره زندگی و دیده‌هایش را ثبت کرده است. اگر از ترجمه کمی مشکل دار کتاب بگذریم؛ برای منی که عاشق دانستن درباره تنوع‌های قومی، دینی و فرهنگی هستم کتاب بسیار جالبی بود. کتاب که تمام شد یک سوال ذهنم را مشغول کرده بود: من به عنوان یک انسان خارجی از این کتاب خوشم آمده است، اما نظر یک آفریقایی درباره این کتاب چیست؟ نکند ماجرای این کتاب هم چیزی شبیه به ماجرای “بادبادک باز” باشد؟