يك نگراني …

ساعت از ۹ شب گذشته است و در حال بیرون آمدن از دفترمان هستیم. چند اتفاق پشت سر هم ما را وا داشته است که درباره توجه رو به گسترش سازمان‌ها و گروه‌هاي مختلف به آموزش محيط‌زيست صحبت كنيم. اينكه همين طور از اين طرف و آن طرف سازمان‌هاي جديدتري درخواست داشتن كلاس‌هاي آموزشي با موضوع محيط زيست، به خصوص براي كودكان، دارند و به طبعش گروه‌هاي جديرتري در حال درگير شدن در اين زمينه هستند.

دوستمان معتقد است این‌ها نتيجه كارهاي اين چند سال ما است! ما با تمام سختي‌هايش نتيجه‌هايي گرفته‌ايم كه حالا دارد كم كم نظرها به اين طرف جلب مي‌شود. با او موافقم! موافقم كه ما با حدود ۱۰ سال تجربه پشت سرمان، بخشي از سازندگان اين راه هستيم.

اما يك چيزي دوستمان را نگران كرده است. نگران آنكه اين نوع كلاس‌ها و آموزش‌ها مصداق “مثل قارچ سبز شدن” نشوند. نگران انجام ناقص و بد كار توسط گروه‌هاي بي‌تجربه است. مي‌گويد: “تو چرا اينقدر راحت با اين آدم‌ها همراه مي‌شوي و تجربه‌هايت را مي‌گويي؟” مي‌گويم: “براي اينكه نمي‌خواهم اين‌ها چرخ را از اول اختراع كنند! نمي‌خواهم راهي كه ما رفته‌ايم را از اول طي كنند. مي‌خواهم از پله ۲ شروع كنند. اين كشور عقب است! اين كشور خيلي عقب است! وقت نداريم. بگذار گروه‌ها و نيروهاي جديد وارد شوند و تجربه‌كنند اما از جلوتر، نه از صفر!” (حرف كه مي‌زنم با خودم فكر مي‌كنم نفست از جاي گرم در مي‌آيدها! معلوم است امروز حسابي روز خوبي بوده و به دنيا و اين كشور اميدواري!!!)

دوستمان مي‌گويد: “حرف‌هاي تو را به جاي حرف‌هاي خودشان مي‌گويند بعد مي‌روند وسط كار و خراب مي‌كنند.” راست مي‌گويد! اما باز هم با خودم مي‌گويم اشكالي ندارد! … در راه خانه بيشتر روي حرف‌هايي كه زديم فكر مي‌كنم. بر روي نگراني دوستمان … با خودم به اين نتيجه مي‌رسم مطلبي بنويسم و خواهشي بكنم. خواهشي از تمام متخصصين و فعالان محيط‌زيست اين كشور كه با پيشنهادهاي سازمان‌هاي مختلف براي برگزاري كلاس‌هاي محيط‌زيستي مواجه مي‌شوند و علاقمندند اين كار را انجام دهند. خواهش مي‌كنم … خواهش مي‌كنم بي‌گدار به آب نزنيد! خوب مطالعه كنيد. به دنبال بهترين روش‌هاي آموزشي بگرديد. آموزشگران خوبي انتخاب كنيد و در يك كلام تمام سعيتان را بكنيد كه كارتان را به بهترين شكل انجام دهيد. آخر مي‌دانيد؟ انجام ندادن يك كار بهتر از آن است كه كاري بد و ناقص انجام شود. آن وقت براي بعدي‌ها، حتي اگر بخواهند كار فوق‌العاده‌اي هم انجام دهند راه را سخت مي‌كنيد. خاطره بدي براي حاميان مالي و سفارش دهندگان كار به جا مي‌گذاريد كه پاك كردن و كمرنگ كردنش انرژي زيادي را بيهوده به هدر خواهد داد. باور كنيد وقت نداريم! براي سعي و خطا و كم كاري اين كشور وقت ندارد. ما خيلي عقب هستيم. خيلي … حق اين كشور اين همه عقب بودن نيست …

راستی! یک خواهش دیگر هم دارم! لطفا اشتباه ما را نكنيد و حتما حتما حتما تمام تجربه‌هايتان را مستند كنيد. براي تمامي مراحل آموزش منظورم است. از زماني كه طرح درس مي‌نويسيد، هماهنگي‌ها را انجام مي‌دهيد، ابزارها را آماده مي‌كنيد، سر كلاس مي‌رويد، ارزيابي مي‌كنيد و … نگذاريد تجربه‌هايتان تنها فايل‌هايي در مغز تعدادي آدم باقي بمانند. كشور ما به تجارب مكتوب احتياج دارد. تجربياتي كه بتوان به اشتراكشان گذاشت و بر رويشان حرف زد و تجزيه و تحليلشان كرد. متاسفانه در اين بخش هم بسيار ضعف داريم.

—–

پ.ن: يكي از دوستانم يك وبلاگ فوق‌العاده معرفي كرد. وبلاگ يك سرباز معلم كه در يكي از روستاهاي توابع شهرستان بوشهر معلم كم جمعيت‌ترين مدرسه ايران است. پيشنهاد مي‌كنم بخوانيدش …