پراکنده و بی ربط – 13

 !. از به روز کردن وبلاگ در ساعت‌های شلوغ اینترنتی بدم می‌آید. چرا؟ چون هنوز مطلب را منتشر نکرده‌ای هفتاد هزار تا کامنت برایت می‌گذارند مثل این: “وبلاگ خوبی داری. به من هم سر بزن.” چقدر بدم می‌آید از این دست پیغام‌ها یا از آن‌ها که می‌گویند لینکم کن تا لینکت کنم! خیلی حوصله ندارم توضیح بدهم چرا! امیدوارم دلیلش برای همه واضح باشد!! 

خلاصه اینکه نصفه شب آپدیت کردن امنیتش زیاد است و کمتر اعصاب و روان آدم خط‌خطی می‌شود! 

!!. از شاگردهای من است. خواهرش پیش دبستانی است. با مادر و خواهرش آمده است تا در جشن پایان سال پیش دبستانی‌ها شرکت کنند. دختر توداری است. می‌دانم که من را خیلی دوست دارد. این را مثل یکی از دخترک‌های دیگر مرتب به زبان نگفته است،بلکه احساسش را از بغل‌ کردن‌های ناگهانی‌اش فهمیده‌ام و از لبخندهای همراه با سکوتش. این دختر بدجور من را یاد خودم می اندازد. حرف نمی‌زنیم، باید از کارهایمان بفهمند که دوستشان داریم.  امروز در جشن تا من را دید مثل همیشه آمد و بغلم کرد و همین طور ماند … اما امروز با قبل‌ترها یک فرق داشت. هر چند دقیقه یک بار سرش را بالا می‌کرد و می‌گفت: “دوست دارم!” …  هر بار که دخترک سرش را بالا می کرد و این جمله را می‌گفت مغزم بالا و پایین میشد … حتی این دخترک هم از پسش برآمد. حتی این دخترک هم چیزی که فکر می‌کرد را بالاخره به زبان آورد … ولی تو … 

!!!. نوشته‌ای می‌خواندم که نویسنده نگران بود نوجوانان با دیدن فیلم‌ها دنیایی غیر واقعی در ذهن خود بسازند. نویسنده بیشتر نگران بود نوجوانان فکر کنند عشق، روابط جن.سی و … در دنیای واقعی هم همان‌گونه است که در فیلم‌های هالیوودی نشان داده می‌شود. نویسنده اصطلاح عشق هالیوودی یا روابط جن.سی هالیوودی را به کار ‌برده بود و من خواننده تا ته حرفش را خواندم و لازم نبود نویسنده توضیح اضافه‌تری بدهد.  چند روز پیش به یک نفر گفتم چقدر سخت است که آدم مرتب شبیه این هنرپیشه‌های هالیوودی باشد. بی هیچ توضیح اضافه دیگری حرفم را ‌فهمید …  از آن روز به اصطلاحات دیگری فکر می‌کنم که همراه پدیده‌های جدید خود را وارد زبان روزمره می‌کنند و کمک می‌کنند با یک کلمه یک پاراگراف مطلب بگویی …  

!!!!. فکر کنم در خبرهای بی‌بی‌سی فارسی بود که خواندم در جنگل‌های آمازون یک قبیله ناشناخته جدید کشف کرده‌اند. وای که چقدر دلم بیشتر خواست آن طرف‌ها بروم؛ به یک دنیای بکر و وحشی پر از ناشناخته‌ها … این را هم به فهرست بلند بالای آرزوهایم اضافه کنید! عکس‌هایشان اینجاست. محمدرضا لینکش را برایم فرستاد. از ذوق در حال ترکیدن بود! ذوقش را دوست داشتم! 

!!!!!. خیلی‌ها را می‌بینم که از شرایطشان راضی نیستند. شرایطی که وادارت می‌کند در جا بزنی. این موقع‌ها چاره کار، کندن و رفتن است. اما کندن به این راحتی‌ها نیست. دست و پایت نباید بسته باشد. مثلا اگر کارت را میخواهی عوض کنی پول و مزایایش آنقدر نباید زمین‌گیرت کرده باشد که هر فکر کندنی را در نطفه خفه کند. روحیه خودت هم شرط است. کندن جرات می‌خواهد. باید قدرت ریسک داشته باشی. باید مطمئن باشی آرامش بعد این کار را به به هم ریختگی‌های قبلش ترجیح می‌دهی.  در کل فکر می‌کنم از آن خوشبخت‌ها هستم که روحیه‌ام و شرایط زندگی‌‌ام طوری است که هر بار خواسته‌ام از چیزی بکنم توانسته‌ام …  یک نفر دیگر هم همین چند وقت پیش این کندن را تجربه کرده بود. احساس آزادی که می‌کند را می‌فهمم و برایش خوشحالم … 

!!!!!!. در حال برنامه‌ریزی دو سفر و یک کار جدید هستم. مقدمات را انجام می‌دهم. شاید بشوند، شاید هم نشوند. حتی شاید شدنشان خیلی عجیب‌تر و شگفت‌انگیزتر از نشدنشان باشد، بخصوص سفرها. یکی‌اش یک قدم بزرگ کاری است و یکی دیگر یک قدم بزرگ شخصی … یک چیز را می‌دانید؟ حتی اگر هیچ‌کدام از کارها هم به سرانجام نرسد احساس بدی نخواهم داشت. این روزها از تلاش و برنامه‌ریزی برای شدنی شدنشان لذت می‌برم. همین لذت هم برایم دوست داشتنی و تا حد زیادی ارضا کننده است. نشانم می‌دهد زنده‌ام. نشانم می‌دهد قدرت این را دارم که دنبال ایده‌ها و خواسته‌هایم بروم. قدرت این را دارم از جایم تکان بخورم و فکرهایم در حد فکر نمانند. برای همین است که فکر می‌کنم اگر این تلاش‌ها به نتیجه برسد، اتفاق افتادنشان یک هدیه است. یک‌جور پاداش است که علاوه بر مزد لذت بردن از روند تلاش‌هایم گرفته‌ام. چیزی که لذت از اوضاع و احوالم را بیشتر خواهد کرد، نه اینکه ایجاد خواهد کرد.