هنوز ایستاده در زیر باران

یا شبی میان درخت‌ها و ابرها!

!. برادر عزیز پیش از سفر که شنید می‌خواهم بروم جنگل ابر، به شوخی گفت: “چرا جنگل خاک نداریم؟! جنگل نور که می‌شود انرژی، جنگل ابر هم که هوا و آبش است، از چهار عنصر اصلی حیات فقط خاکش مانده!!”

!!. در سفر می‌شود با یک دوست چند ساله از سختی‌های کارت بگویی و از امیدهایت و از کارهایی که کرده‌ای و دوست داری بکنی و البته در مقابلش حرف‌هایش را بشنوی. دوستی که موضوع کارش با تو یکی است، اما سنگر کاریتان با هم فرق می‌کند … و آخرش آن حرف‌ها و آن حس‌های خوب بشود یکی از نقاط روشن سفرت …  

!!!. این سفر فرصت خوبی بود برای اینکه جایی را که اینقدر اسمش را شنیده‌ای از نزدیک ببینی. فرصت خوبی بود برای تبدیل کلمه به تصویر … جنگل ابر بیشتر از حد تصورم پر از تخریب و دست‌خوردگی بود. پر بود از دست‌خوردگی‌های قدیمی و جدید، رد‌پای پاکتراشی‌ها و طرح‌های احمقانه قدیمی احیای جنگل با گونه‌های سوزنی برگ! و پر از خط و خطوط جاده‌های خاکی که سبزی‌ها را قطع می‌کردند … فکر می‌کنم این جنگل با این حال و اوضاعش جای بکری نیست که باید برای حفظش تلاش کرد، بیشتر جایی است که باید فرصت نفس کشیدن در اختیارش گذاشت تا دوباره به اوجش برگردد …

!!!!. فکر می‌کنم در آن هوای مه‌آلود و ابری و بارانی و سرد، راحت‌ترین و خشک‌ترین خواب را در میان آن جمع بیش از ۳۰ نفر داشتم!

!!!!!. هر بار که دست بردم تا از یکی از ابزار و ادوات همیشگی سفرهایم را استفاده کنم، یادم آمد که همسفران همیشگی‌ام این بار نیستند و دلم برایشان تنگ شد! …

!!!!!!. تاول‌های روی دستم من را یاد عوارض بمب‌های شیمیایی می‌اندازد!! تاول‌هایی که نمی‌دانم یادگار یک گیاهند یا یک حشره! عجیب است اما هر بار که نگاهشان می‌کنم حس خوبی را درونم زنده می‌کنند!

!!!!!!!. یک جمله تکراری اما کهنه نشدنی درباره سفر: “در سفر می‌شود آدم‌ها را بهتر شناخت.” در این سفر آدم‌هایی را دیدم که مدت‌ها بود دلم می‌خواست ببینم، آدم‌هایی را که از قبل می‌شناختم بیشتر شناختم و نتیجه‌اش این شد که بعضی آدم‌ها برایم دوست‌داشتنی‌تر شدند و بعضی آدم‌ها دورتر رفتند …

!!!!!!!!. این سفر مزه وانت سواری در جاده‌های کم و بیش پیچ و خم دار، بر روی سقف راننده و باد و پرواز موها را می‌دهد با سر دادن نوای (!): “هوا دلپذیر شد، گل از خاک بر دمید” تا حد بالا آوردن!!

!!!!!!!!!. پسرک‌های شصت و هشتی (البته دیگر پسرک نیستند، اما من حسم بهشان این است!) کله‌شقند، مجموعه‌ای هستند از بیزاری و شیفتگی نسبت به آدم‌ها و محیط اطرافشان، انگار مرتب در حال فراخواندن دنیا به مبارزه هستند، پر از انرژیند، و … و شیفته ارتباط برقرار کردن با دخترهای چندین سال بزرگتر از خودشان و ساختن کلکسیونی از آن‌ها!! … نمی‌دانم این‌ها واقعا یک قانون فراگیر برای پسرک‌های شصت و هشتی است یا فقط در اطراف من پر از این نوع پسرک‌های شصت و هشتی‌ است!!

!!!!!!!!!!. وارد تهران که شدیم حال و هوایم و در نتیجه دلم جگرکی رفتن می‌خواست! نشد اما به جایش آمدم خانه و  آهنگ آشنای  ”گنجشک لالا، سنجاب لالا، آمد دوباره مهتاب لالا …” را از ایمیل یکی از دوستانم دانلود کردم و گوش دادم و گوش دادم و گوش دادم … تا خوابم برد.

!!!!!!!!!!. مطلب سه قسمتی (یک، دو و سه)  مژگان جمشیدی درباره جنگل ابر شاهرود را بخوانید. با خواندنشان می‌توانید اطلاعات بیشتری درباره این جنگل و مشکلی که اسمش را این روزها بر سر زبان انداخته به دست بیاورید.

ملت مدت‌هاست همین‌طور سر پا مانده‌اند تا این غلطک چمدان‌آور سر و صدایش بلند بشود و بتوانند بار و بندیلشان را بردارند و بروند سر خانه و زندگی‌شان. اما دریغ از … می‌شود هی غر بزنی از دست این ایران و از این حرف‌ها … غر هم نخواهی بزنی انگولکت می‌کنند برای این کار! … اما به هر حال به من که بد نمی‌گذرد … در کل اینترنت پدیده خوبی است. خدا پدر و مادر مخترعش را بیامرزاد!

حالم خوب است … خیلی خوب … آرامم … باید یک کارهایی انجام بدهم. در مغزم مرتبشان می‌کنم. از یک چیز خودم خوشم می‌آید، یعنی خیلی خوشم می‌آید! اینکه چیزهای مختلف را با هم قاطی نمی‌کنم … هر بار که باز هم این اخلاقم خودش را نشان می‌دهد پر از احساس رضایت از خود می‌شوم! … انگار در و دیوار اینجا هم دارد چسبناک می‌شود از این نوشابه‌های باز شده!!!! اما خوب چه‌کار کنم! دلم می‌خواهد از خودم تعریف کنم! در کل خوب است که عیبش گفتی، هنرش هم بگو!!

نه خیر! مثل اینکه از این بارها خبری نیست! … فقط امیدوارم این بار مثل راه رفتن نخواهند چمدانم را باز کنم، چون آنقدر به زور بسته‌امش که اگر باز شود همان‌جا ولش می‌کنم و می‌روم!!! … وای نه! یک چیزهایی‌اش را بر می‌دارم! مثلا سس سویاهای عزیزم را که بالاخره پیدایشان کردم تا بیایم برای خودم غذاهای چینی و ژاپنی هیجان‌انگیز بپزم بدون آنکه مجبور باشم غصه کمیابی و نایابی این یک قلم جنس را در ایران بکشم! … یک چیز دیگر را هم حتما بر می‌دارم: شکلات کفشدوزکی‌هایم را. برای دخترک‌های سال بعدم خریده‌ام که قرار است معلم محیط‌زیستشان باشم. جلسه‌ پیش از حرف زدن درباره کفشدوزک‌ها یکی از این‌ها بهشان می‌دهم. پارسالی‌ها چقدر کیف کردند با این شکلات‌های کفشدوزکی! ای چشمه! نکته را گرفتی که؟!!! … یک چیزهایی دیگری را هم باید بردارم، اما فکر کنم بشمارمشان می‌شود همه چمدان! ولش کن! … این وقت چرا …

مثل اینکه یک اتفاق‌هایی دارد می‌افتد. مثل اینکه چمدان‌ها آمد … من را در بین راه تا خانه ندزدیدند باز هم می‌نویسم اینجا! بالاخره ببینم می‌توانم آن پست یک عالم وقت نصفه نیمه مانده را تمام کنم و بگذارم اینجا یا نه! …راستی محسن! عکس‌ها را دارم می‌بینم … تو فعلا از همه زرنگ‌تر بودی!!!

آن‌هایی که نمی‌دانند این FREE HUGS چیست بروند آرشیو پیوندهای روزانه من را یک بالا پایینی بکنند لینکش را پیدا می‌کنند! الان حال و وقتش را ندارم بروم خودم پیدا کنم!

!. یک استاد فرانسه درس خوانده‌ای داشتیم که می‌گفت در فرانسه یک عطر فروشی معروف به نام من وجود دارد. من بالاخره آن چیزی که تعریفش را شنیده بودم دیدم:

این دوستان خارجی اسم من را همین‌طور که آن بالا نوشته تلفظ می‌کنند!

!!. سرآشپز صفورا (!) تقدیم می‌کند:

اسکویید حلقه‌ای به شیوه پخت انکی!!

این مطلب را که یادتان هست؟ همان ماهی مرکب عزیزی که با کلی مراسم با سارا پختیم، خوردیمش و کلی کیف کردیم. جنوبی‌ها به ماهی مرکب “اَنکاس” می‌گویند و ما “انکی”!! حالا امروز برای نهار یک جانور جدید در همان مایه‌ها را امتحان کردم: اسکویید! (اسکویید همان ماهی مرکب است. البته این نوعی که من اینب ار خوردم با قبلی فرق داشت)

در بازار اسکویید را به چند شکل می‌فروشند. اینجا عکس سه حالتش را می‌توانید ببینید. اسکوییدهای من حلقه‌ای بودند و این را کشف کردم که به طور محسوسی قبل از پختن بزرگتر از پس از پخته شدنشان هستند:

اسکویید حلقه‌ای را به شیوه‌های مختلفی می‌شود پخت. Squid Ring را که جستجو کنید، کلی دستور پخت‌های مختلف پیدا می‌کنید. اما من ترجیح دادم همان شیوه پخت “ماهی مرکب به شیوه فرانسوی” را که در “کتاب مستطاب آشپزی دریابندری” یاد گرفته بودم سر این بنده خداها در بیاورم. خوشمزه و دوست داشتنی بود.

!!!. قال صفورای گل و خوب و از این حرف‌ها که بهتر از او در دنیا پیدا نمی‌شود!!! (این‌ها در راستای همان درخواست دو پست قبل‌تر است! خودم هم به درخواستم عمل می‌کنم!!!):

“هیچ آرامشی در دنیا بالاتر از آرامش غوطه‌ور شدن در آب نیست!!”

می‌گذارم بیماری در درونم پخش شود … مثل همیشه نیست که مقابلش بایستم بگویم برو پی کارت، من باید سر پا باشم، کلی کار و بار دارم … می‌گذارم بیماری در درونم پخش شود؛ انگار بیحالی بیماری راحت‌تر می‌کند تحمل این اوضاع درونی را … کاش روزهای اول پر.یودم بود و دلم یک دنیا درد می کرد یا چه می دانم هر بیماری و هر دردی … هر دردی که وادارم کند دراز بکشم، در خودم بپیچم، خودم را بغل کنم … هر دردی که وادارم کند در خودم بپیچم …

کسی که یک دنیا دوستش دارم پیش از سفر با همان نگرانی‌های همیشگی‌اش پرسید: “صفورا مطمئنی می‌خواهی بروی؟ مطمئنی تمام عواقبش را پذیرفته‌ای؟ خوب یا بد یا هر چی!” و من کمی روی بدش تردید کردم. چقدر آماده‌ام؟ اما یک حس درونی میگفت چیزی بد نخواهد شد. سخت خواهد بود، اما بد نه! و به این موجود دوست داشتنی همیشه نگران من گفتم پذیرفته‌ام و نگران من نباشد. گفتم من باید پاسخ سوالاتم را پیدا کنم و این راه راهش است و گفت که می‌فهمد و برایم آرزوی موفقیت کرد. من آن موقع حسم را برایش نگفتم. حس اینکه یک دنیا دوستش دارم، نگرانی‌اش را برای خودم دوست دارم. به امید همین پشتم بودن‌هاست که دارم می‌روم … و الان اینجا به امید همان‌هایی که می‌دانستم هستند، به امید کسانی که می‌دانستم دارم و روحم را همیشه بغل می‌گیرند و حال و هوایشان همه جای دنیا با من است این ساعت‌های آخر را هم سر می‌کنم …

من باید می‌فهمیدم و مثل همیشه جسارت به خرج دادم برای تبدیل فکر به عمل … اما این بار، امروز با خودم فکر می‌کنم حد بالای ریسک کردن برای فهمیدن کجاست؟ فکر می‌کنم آنقدر خام نبوده‌ام که بی‌گدار به آب بزنم، اما حالا با تمام این اتفاقات می‌فهمم که حدی وجود دارد برای ریسک کردن. فکر می‌کنم علاوه بر تمام چیزهایی که فهمیده‌ام خط قرمز و باید و نبایدهای ریسک کردن‌هایم را هم فهمیده‌ام …

جایم را عوض کرده‌ام. اینجا پر از آرامش است، پر از احساس امنیت. قبل‌ترها اینطور نبود. یک عالم چیز ریز و درشت اینجا وجود داشت که دوستشان نداشتم. اما تجربه چند روز گذشته بالاخره کمکم کرد برای اولویت بندی. برای اینکه در بین این مهم‌ها کدام برایم مهم‌تر است، کدام اصل است … و اینجا آن اصل وجود دارد. اصلا در تمام جاهایی که خسته‌ام کرده بودند این اواخر آن اصل وجود دارد. آن نعمت بزرگ وجود دارد … و من خوشحالم از این همه نعمتی که دارم … و من خوشحالم که منتظر این پاسخ نبودم اما این را هم فهمیدم …

جلو رفتم … جلو رفتم … اوضاع و احوال را انگولک کردم تا ببینم چه می‌شود؟ تهش کجاست؟ و با خودم گفتم چیزی نمی‌شود که! تو تحملش را داری … و حالا که آخرش را دیده‌ام می‌دانم تحملش را دارم، اما تا مدتی باید عواقب کاری را که با خودم کرده‌ام تحمل کنم. صفورا تو چقدر کله خری (البته بلا نسبت خر‌های محترم! شرمنده‌ام! اما به غیر از این کلمه چه کلمه دیگری منظورم را می‌رساند؟!)!!! با خودت چه کار کردی؟؟ … می‌خندم! به کله خریم می‌خندم! … این بغض بالا نمی‌آید. آن پایین پایین‌های دلم مانده. باید بالا بیاید. طول می‌کشد. احتیاج دارد احساس امنیت کند تا بالا بیاید …

باید برگردم و یک کارهایی را انجام بدهم … باید به یک سری آدم‌ها بگویم که خیلی دوستشان دارم. مخصوصا به یک نفر … خدایا! کمکم کن جور بشود و باز نیفتد در همان چرخه همیشگی گند حرف نزدن‌های من … کمکم بگویم که چقدر گل است و با وجود تمام تفاوت‌هایمان و تمام حرص‌هایی که از دست من می خورد از او برای همان اصلی که این روزها کشف کرده‌ام اصل است متشکرم و به خاطر همین یک دنیا دوستش دارم و تا آخر عمرم، هر کجا که بروم و هر کاری که بکنم ممنونش هستم …

چقدر جالب است … مرور که می‌کنم می‌بینم همه چیز سر جایش است. تمام آن سلسله اتفاق‌هایی که یکی یکی افتادند تا به اینجا رسید و این یکی هم بخشی از آن رشته اتفاق‌هاست حتما … همان اتفاق‌ها که آن اولش پذیرفتنشان بسیار سخت بود برایم. اینکه نمی‌توانستم بفهمم چرا می‌افتند … اما بعد تسلیم شدم تا ببینم چه می‌شود … چقدر جالب است که هر اتفاقی جایی به کار می‌آید، هر اتفاقی در گذشته مقدمه‌ است یا یک پله برای اتفاق و پله بعدی‌اش. پله‌ای که باید بالا بروی تا به بعدی برسی … و حتما اتفاقات این چند روز هم پله بعدی‌هاست … حالا می‌فهمم معنی آن خواب دو سه سال پیش را که مامان با خنده گفت: “صفورا برو دنبالش!” و بعد چیزهای دیگری که دیدم و تا امروز ربطشان را نفهمیده بودم …

می‌نویسم … می‌نویسم … بخشی از جمله‌ها و فکرهایی که می‌آیند و می‌روند … چیزهایی که خودم، فقط شاید خودم می‌فهمم یعنی چه …

من فهمیدم … چقدر فوق‌العاده است فهمیدن … می‌دانم زمان که بگذرد سختی‌های این فهمیدن می‌رود و فقط آن چیزهای خوبش می‌ماند. می‌دانم این را! مطمئنم … اگر من تنها بودم و کسانی را نداشتم که روحم را که خودم جلو فرستادمش تا در راه فهمیدن این‌طور زخمی شود، در آغوش بگیرند هیچ وقت چنین ریسکی نمی‌کردم … هیچ وقت …  این چمدان رنگی رنگی است …

احساس آن آقای عزیزی را دارم که بعد از سفرهای این استان به آن استانش از دستاوردهای شگفت‌انگیز و سقف آسمان شکن سفرش گوش همه را پر می‌کند! البته فرق ما این است که برای من مهر تایید کارشناس‌های زیادی می‌تواند دنبالش باشد، اما او نه!!! … از دیروز تابحال آنقدر نوشابه برای خودم باز کرده‌ام تمام در و دیوار اینجا چسبناک شده است!!! …  

دارم بر می‌گردم … زودتر … با دست پر … زنده باد! … هورا! … ایول! … و هر صوت ذوق و خوشحالی دیگری که در دنیا و هر زبانی وجود دارد … 

فقط اینکه این چند روز آنقدر انرژی و مغز مصرف کرده‌ام که احتیاج به بازیابی روحیه شدیدی دارم. لذا از تمامی دوستان و آشنایان نزدیک که به زودی من در دسترشان قرار خواهم گرفت خواهشمندم از انجام هرگونه عمل محبت‌آمیز صفورا پسندانه‌ای مضایقه نفرمایند! فرقی نمی‌کند چه باشد؛ محبت کلامی، بغل آرامش بخش گرم (از این یکی به شدت استقبال می‌شود!)، جمله‌هایی مبنی بر اینکه من چقدر گلم و خوبم و از من بهتر در دنیا پیدا نمی‌شود و … لطفا جهت رعایت حال حسابی چنگ خورده اینجانب تا یک مدت از پیگیری کارهای عقب مانده و اینجور چیزها که گیر من هستند و روان آدم را بیشتر چنگ می‌زنند، خودداری کنید!! … با تشکر

!. چقدر خوشم می‌آید از این کتابفروشی‌های بزرگ که می‌شود لابلای قفسه‌ها بنشینی کف زمین و ساعت‌ها با کتاب‌ها ور بروی و با دیدن قیمت‌ها آه بکشی! دلم می‌خواهد بزرگترین کتابفروشی دنیا را هم ببینم. کجاست؟ در کدام کشور است؟

 !!. چه معنی می‌دهد یک مدرسه آنقدر بزرگ باشد و دم و دستگاه داشته باشد که تازه یک گوشه کوچکش یک زمین فوتبال تقریبا در حد و اندازه‌های استاندارد جا بشود؟!!! نمی‌گویند آدم دلش می‌سوزد. نمی‌گویند آدم دلش کوچک است و دلش می‌خواهد! 

!!!. چه معنی می‌دهد خانه‌های یک شهرک اینقدر خوشگل باشند. اینقدر که آدم گول بخورد که اگر یکی از این‌ها را تقدیمش کنند حاضر است بار و بندیلش را جمع کند و بیاید اینجا بماند! البته تا قبل از اینکه افسردگی ماندنی و غیر قابل برگشت بگیرد!!!  

!!!!. هوا که پر از گرد و غبار باشد، یکی دو ساعتی قبل از غروب، می‌شود قرص کامل خورشید را نگاه کرد؛ خورشیدی که رنگ ماسه‌هاست. 

!!!!!. فایده گشتن با یک آدمی که اوضاعش از تو خراب‌تر است این است که روحیه‌ خونت می‌رود بالا! خوبی‌اش این است که امیدوار می‌شوی امیدی هست آدم بشوی! 

!!!!!!. ای خدا میدونستی که میدونم چقدر دوستم داری؟ چقدر من خوشبختم که فرصت تجربه کردن هر چیز عجیب و غریب و غیرمعمول و خلاف قانونی (قانون‌های نانوشته‌ای) که از مغزم می‌گذرد را دارم! فقط امیدوارم آخر و عاقبتم خوش و خرم باشد!!! 

!!!!!!!. اولین بار که یک آدم مست واقعی دیدم در مراکش بود. تجربه خوشایندی نبود. آنجا برای اولین بار فهمیدم احساس خطر از جانب آدمی که کنترلی روی رفتارش ندارد یعنی چه … با آنکه تمام فرآیندها و سنت‌های ساخت و نوشیدن این نوشیدنی‌های مست کننده برایم جالب و هیجان‌انگیز است، اما هر جور بالا و پایین می‌کنم نمی‌توانم با چیزی که از دنیای واقعی بکندت و آرامش کاذبی بدهدت که چند ساعت بعد محو می‌شود ارتباط برقرار کنم، با چیزی که نمی‌گذارد مغزت درست کار کند …  

!!!!!!!!. هرچقدر بیشتر می‌گذرد بیشتر مطمئن می‌شوم که اگر این راه را ادامه بدهم اوضاع و احوالم فاجعه خواهد شد. هرچقدر بیشتر می‌گذرد بیشتر می‌فهمم هر چه سن و سالت بالاتر برود همه ریزه کاری‌های اخلاقیت غلیظ‌تر می‌شود و اگر به نتیجه برسی چیزی خوب نیست یا چیزی سر جایش نیست سخت‌تر می‌شود تغییر دادنشان. چقدر خوب است که این نعمت را داشته باشی که نمونه زنده ده سال دیگرت جلوی چشمت باشد. سخت است سر و کله زدن با خود ده سال آینده‌ات، سخت است، اعصاب و روان پولادین می‌خواهد. تا اینجا که خوب از پسش برآمده‌ام … و البته زیاد ترسیده‌ام از خودم …  

!!!!!!!!!. فیلم پرسپولیس مرجانه ساتراپی چقدر دوست داشتنی بود. عاشق کاراکترها، سیاه و سفید بودن و زبان فرانسه‌اش شده‌ام. داستانش هم برایم جالب بود. برای یک دنیای دیگر بود. آخر اول اینکه سن و سال من به تجربه کردن اتفاقاتی که در این فیلم روایت می‌شود نمی‌رسد، دوم هم اینکه خانواده و قشری که من به آن تعلق دارم این قشر از جامعه نبوده است. هم تجربه دیدن این فیلم و شنیدن روایت آدم‌های دیگر از تاریخ این چند سال برایم جالب بود و هم دیدن این فیلم با کسی که به شدت با این فیلم و اتفاقاتش احساس نزدیکی می‌کرد و بخش زیادی‌اش را به همین شکل تجربه کرده بود.   فقط آخر فیلم به این فکر می‌کردم که دروغ خاصی در آن وجود ندارد، اما تمام واقعیت هم گفته نشده است. منظورم نگفتن طرز فکرهای دیگری است که نسبت به تاریخ این چند سال وجود دارد. آن وقت می‌شود نگران بود برای یک طرفه به قاضی رفتن غیر ایرانی‌هایی که این فیلم را می‌بینند. البته بعدش با خودم فکر کردم یک نفر توانسته اینقدر خوب روایت کند، خب گروه‌های فکری دیگر هم یک کمی خودشان را تکان بدهند و بروند روایت خودشان را نمایش بدهند. دلیل منطقی و اخلاقی وجود ندارد برای خفه کردن این صدا!