امید …

نه اینکه این روزها فلسفه کاری زندگیم زیر سوال رفته باشدها! نه! فقط کمی یعنی کمی که نه! یک کم خیلی زیادی همه چیز در هم گره خورده است. هنوز که هنوز است کارهایم را دوست دارم و هنوز تناقضی بین اعتقاداتم و عملکردم پیش نیامده. هنوز سفت و سخت روی این حرفم هستم که آدم کارش را اگر دوست ندارد، اگر انرژی‌گیر است به جای انرژی‌ده، اگر در جا زدن است به جای جلو رفتن، روانش در هم گره نخورده که سر همان کار بماند که! نه! خوشبختانه کارهایم همان است که می‌خواهم و در مسیر همان شغل ایده‌آلی است که آرزویش را دارم، همان شغلی که وجود ندارد و دارم می‌سازمش … اما این وسط آن چیزی که فرساینده شده این گره خوردگی‌ها است، همان است که چند ماه پیش بالاخره با صدای بلند به آن اعتراف کردم، همان که با صدای بلند گفتم اشتباه کرده‌ام، اینجای راه را اشتباه آمده‌ام، همان که فکر نمی‌کردم روزی دچارش شوم: قبول کار بیش از حد توانم و آن وقت گره خوردن کارها در هم و مرتب عقب ماندن‌ها و مرتب ناراحتی دیرکردها و انرژی منفی تمام نشدن‌ها و نصفه ماندن‌ها و عذاب وجدان آنکه دلت سمبل‌کاری نمی‌خواهد …

اوضاعم راه حل دارد. باید با این اوضاع بسازم و آرام آرام همه‌شان را به سرانجام برسانم و بعد، برای آینده حساب‌شده‌تر کار قبول کنم. عاقل‌تر باشم و خودم را در این منجلاب خودساخته نیندازم …

همه چیز در هم پیچیده، کلافگی در تاروپود هر روز خودش را جا داده، و مرز فضاهای کاری و شخصی و خانوادگی به هم ریخته … و این وسط جسم عزیز هم وقت را مغتنم شمرد و آن رویش را نشان داد. خوشبختم از آن‌ها نیستم که هر ماه می‌روند بیمارستان زیر سرم و هزار آمپول و مسکن می‌شود دوای درد تمام نشدنیشان. اما امان از این هورمون‌ها که به هم ریختنشان حال روحی آدم را در این اوضاع هیر و ویر بدجور داغان می‌کند، از خودت متنفر می‌شوی، حس می‌کنی هیچ چیز نیستی، از همه دنیا عقبی، همه زندگی‌ات به هم ریخته‌ است و هیچ چیز سر جایش نیست، هیچ کاری را بلند نیستی درست انجام بدهی و … و این دوران می گذرد، اما زخمش می‌ماند. زخمی که طول می‌کشد و کلی انرژی باید صرفش کنی تا احساس رضایت از خودت برگردد و موتورهای روحت راه بیفتد تا کار و زندگی‌ات عقب نماند. تا همه‌اش دلت نخواهد روی تخت بخوابی و در خودت بپیچی و آرام آرام برای خودت غر بزنی و با فاصله‌های حساب شده بگویی آییییییییی!!

این روزها دلم یک آدمی می‌خواهد که بچپم در بغلش و برایش غر بزنم و آن آدم کاری به غرهایم نداشته باشد و بداند که این‌ها فقط غر است محض غر زدن. اینکه کارم را دوست دارم و فقط اوضاع در هم ریخته است و فرساینده … و آن آدم خودش حالش خوب باشد و هی درباره چیزهای بی‌ربط به اوضاع و احوال من حرف بزند، چیزهایی که خوبند، سر جایشان هستند و انرژی دارند، و کمک کند موتور من همچنان به چرخیدنش ادامه بدهد تا خودم را از این باتلاق بیرون بکشم …

—

پ.ن 1: می‌دانم احتمالا بسیار دیر بهنگامم، اما تازگی‌ها این استینگ را کشف کرده‌ام. چقدر بعضی از آهنگ‌هایش برایم دوست داشتنی و آرامش بخشند. البته لزوما نه کلامشان، بیشتر تم آهنگ‌هایش را دوست دارم. هیچ آدم مهربانی نیست که یک دنیا آهنگ استینگ داشته باشد و به من بدهد؟

پ.ن 2: امروز که یکی از دوستان آهنگ‌های موبایلش را بالا پایین می‌کرد و آهنگ کارتون جودی ابوت را گذاشت، یک دفعه یادم افتاد که همیشه دلم می‌خواسته است این کارتون را بدون سانسورش را ببینم! این آرزو از پست قبل جا مانده بود!

پ.ن 3: امروز یک عالم روان‌نویس رنگی رنگی کادوی تولد گرفتم. از همان استبیلوهای رنگی رنگی دوست داشتنی که چند وقت پیش گمشان کرده بودم. جامدادیم دوباره رنگ گرفته است … نوشته‌هایم دوباره رنگ گرفته‌اند … باز باید فکر کنم در آن لحظه، در آن حال و هوا چه رنگی را دلم می‌خواهد … ممنون از این کادوی تولد :)