من …

 

این روزها بدجور بستنی نسکافه کاله لازم شده‌ام …

یکی دوتایش نه، یک جریان دائمی …

—–

پ.ن 1: آروزهای تولدی‌ام را که یادتان هست؟ آن اولی‌اش که آرزوی داشتن دوست سیاه پوست بود؟ الان من چهار دوست سیاه پوست دارم! 3 تا آقا و یک خانم! البته از نوع مجسمه‌ایش! این دوستان را کادوی تولد گرفته‌ام! یعنی چی میشد یکی یک دوست سیاهپوست واقعی کادو می‌کرد برای تولدم می‌داد! فکر کن … :D

پ.ن 2: امروز یک پسرکی با مادرش آمده بودند با هم درباره کارهای زیست محیطی که پسرک در مدرسه‌شان می‌تواند بکند حرف بزنیم. پسرک مادر فعالی داشت، از آن مادرها و زن‌ها که قابل افتخار کردنند. دیدن پسرک و حرف زدن با هردویشان کلی انرژی درونم تزریق کرد. کیف می‌کنم از دیدن بچه‌هایی که دغدغه دارند و می‌روند دنبال دغدغه‌هایشان … برای پسرک که حرف می‌زدم یک دور تمام تجربه‌ها و بالا و پایین‌ها و حس‌های خوب گروه زیست‌محیطی مدرسه‌مان را مرور کردم، همان گروهی که پایه ورود من به دنیای سبزها بود، همان که اسمش را گذاشتیم: “پیمان آسمان آبی و زمین سبز (پازس)” و هنوز کسانی هستند که سراغش را بگیرند …