پراکنده و بی‌ربط – 18

!. در نمایشنامه خرده جنایت‌های زناشوهری، آن آخرها که لیزا بالاخره می‌فهمد ژیل، شوهرش، حافظه‌اش را از دست نداده بوده و از همان اول می‌دانسته این لیزا بوده که قصد کشتنش را داشته است؛ لیزا که همچنان پر از تردید است و کارش را نابخشودنی می‌داند تصمیم می‌گیرد برود؛ اما ژیل می‌گوید او را بخشیده و از او تشکر می‌کند، چون:

“ … من بهت توجه نمی‌کردم. مثل چادری که چهره زن‌ها رو می‌پوشونه من هم سراپاتو با محبت پوشونده بودم. به طوری که پشت این حجاب دیگه خطوط چهره‌ات رو نمی‌دیدم. حتا جرات نمی‌کردم ازت بپرسم چرا مشروب می‌خوری. خیالم راحت بود که سال‌هاست با هم زندگی می‌کنیم – پونزده سال – و متوجه نبودم که زمان با عشق سازگاری نداره. متشکرم که این زوج به خواب رفته رو به قتل رسوندی. متشکرم از این که بیگانه‌هایی رو که من و تو بودیم کشتی، ازت سپاسگزارم …“

زمان تضمین کننده پایداری نیست، آدم‌ها جلو می‌روند، بزرگ می‌شوند … جمله‌های ژیل را برای دوستی‌ها هم می‌شود گفت. چرا در دوستی‌هایی که سال‌ها است ادامه دارند باید به عادت رسید و از روی عادت ادامه داد. دوستی که چیزی نو نداشته باشد فرساینده است. وقتی به جایی می‌رسی که اولین زنگ خطرهای عادت و فرسایندگی را می‌شنوی باید حواست جمع باشد و دنبال راه حل بگردی. شاید اولین قدم کندن است، اینکه مجبور نیستی به صرف اینکه همیشه با هم بوده‌اید و همه می‌دانند که با همید، با هم باشید. کجاست آن ذوق و شوق با هم بودن؟ باید به خود زمان داد. باید کمابیش کند و رفت دنبال تجربه موقعیت‌های جدید … و آن وقت دو اتفاق ممکن است بیفتد: یکی اینکه بفهمند در جریان این بزرگ شدن، به مرور زمان تفاوت‌هایشان بیشتر از شباهت‌هایشان و در نتیجه راهشان جدا شده است، مثل بارها و بارهایی که در همین چند سال با آدم‌های دیگر اتفاق افتاده و چیز جدیدی برایشان نباید باشد، یا نه مثل لیزا و ژیل مطمئن می‌شوند که طرف مقابلشان همان است که واقعا می‌خواهند و فقط اوضاع و احوالشان درگیر عادت‌ها و روزمرگی‌ها شده است و دیگر نمی‌توانند از میان رابطه‌شان شادی‌ها را پیدا کنند. درست مثل من که برای دیدن بعضی آدم‌ها ظرفیت خاصی دارم و اگر بیشتر از آن حد ببینمشان با وجودی که آن آدم‌ها برایم دوست داشتنی هستند، برایم آزاردهنده می‌شوند. یک مدت ازشان فاصله می‌گیرم و به خودم استراحت می‌دهم تا دوباره دلم تنگ شود و ذوق کنم از دیدن آن آدم … شاید بین این دو دوست هم همین اتفاق افتاده باشد …

راستی! معرفی کتاب خرده جنایت‌های زناشوهری را اینجا می‌توانید بخوانید.

!!. وقتی ته ته ته آستانه تحمل این روزهایت “فرش باد” باشد، آن وقت بروی “آواز گنجشک‌ها” و پشت بندش “دعوت” ببینی معلوم است حالت می‌شود همینی که شده است!

یک چیزی را نمی‌فهمم، اینکه چرا این همه درباره دعوت بد نوشته‌اند؟ من دعوت را بیشتر از آواز گنجشک‌ها دوست داشتم. هنوز درباره آوازگنجشک‌ها تصمیم قطعی نگرفته‌ام و دارم فکر می‌کنم و هنوز مثل علف هرزه در این نوشته‌اش مطمئن نیستم این فیلم کاملا در ستایش فقر است. وقتی حرف علف هرزه را با جمله‌ای که این اواخر یکی از مقامات مسئول گفته بود به جای فقیر بگویید مردم با قناعت زندگی کن یا یک چنین چیزی، می‌گذارم کنار هم به ترکیب خوبی نمی‌رسم … نمی‌دانم … فیلم مجیدی زیبا بود و پر بود از همه آن کادربندی‌های مجید مجیدیانه، اما خب تا وقتی تکلیفم با مضمونش روشن نشود نمی‌توانم بگویم این فیلم را دوست دارم یا نه …

راستی! به پانزده اکتبر چیزی نمانده است. پارسال در یک حرکت هماهنگ وبلاگ‌ها در این روز از محیط‌زیست نوشتند و امسال قرار است از فقر بنویسند … وب سایت این روز را در اینجا ببینید.

!!!. امیدوارم همچنان یادتان باشد این حرف‌ها را … و این روزمره نویسی‌های این روزها را به خارج از این چهارچوب ربط ندهید …