هنوز ایستاده در زیر باران

10.

“گِمنه”، اصلا چرا فقط گمنه، همه خوراکی‌های اینجا هیجان‌انگیزند. نه فقط خوراکی‌ها، شیوه چیدن سفره‌ها هم. گمنه یک پدیده‌ای است که فقط کنار برنج می‌خورند و ماده اولیه‌اش گندم است. قدیم‌ترها خودشان در خانه به این اندازه خرد و آسیابش می‌کرده‌اند، اما حالا آماده‌اش را می‌خرند. و بعد کمی با روغن و پیاز داغ تفتش می‌دهند و بعد دمش می‌کنند. البته ریزه‌کاری‌های دیگری هم دارد، من خیلی کلی گفتم. تابحال در زندگی‌ام این موجود را ندیده‌ام و نخورده‌ام.

این رسمشان هم برایم جالب است، اینکه هر کس کاسه‌های خورشت جدای خودش را دارد. حتی در خانه برادر سرباز معلم، در بندر دیر، که مهمان بودم، هر نفر یک دیس برنج جدا هم داشت (در روستای کالو برنج و گمنه در کنار هم در یک دیس گرد بزرگ در سفره گذاشته شد). به غیر از این، شیوه سرو خورشت‌ها هم برایم جالب است. اینکه همه خورشت‌ها دو قسمت آبکی و جامد دارند. یعنی همیشه در کنار برنج یک کاسه پر از یک موجود آبکی برایتان می‌گذارند، مثلا یک آب رب‌دار سیب زمینی آب پزدار و در کنارش یک بشقاب پر از خوردنی‌های جامد، مثلا مرغ و سیب زمینی یا ماهی سرخ شده.

در شکم چیز جدید و متفاوت‌خواهم، این‌جا، در روستای کالو، کلی جشن و سرور و پایکوبی بر پا است!!

11.

Focus Error چه جور پیغام خطایی است؟ چرا این پیغام را می‌دهد؟ هر چه هست دوربینم می‌رود مرخصی استعلاجی! همین اول سفر این اتفاق می‌افتد و من انگار آن ته ته دلم آنچنان هم ناراحت نیستم. یک وقت‌ها آدم دلش نمی‌خواهد عکس بگیرد. ترجیح می‌دهم این سفر را با کلماتم در دفترچه سفرم ثبت کنم.

12.

“راه رفتنی را باید رفت!” به سرلوحه این چند وقته سفرهایم عمل می‌کنم و از آن جای گرم و نرم دل می‌کنم. به نظرم به اندازه کافی در کالو مانده‌ام و حالا باید ادامه بدهم. برنامه‌ام این است که برگردم بوشهر و از آنجا بروم اصفهان و از آنجا نایین. اما ناگهان سنگ می‌خورد در سرم و نظرم عوض می‌شود. می‌خواهم بروم بندرعباس! چطور باید بروم؟ از بندر دیر یا بندر کنگان ماشینی برای بندرعباس وجود ندارد. باید رفت کنار پلیس راه ایستاد و سوار ماشین‌های عبوری شد. ماشین‌هایی که مسیرشان بندرعباس است اغلب 4 عصر به بعد از پلیس راه کنگان رد می‌شوند. عقل حکم می‌کند تا عصر منتظر بمانم. اما خیلی عاقل بودن خسته کننده است! پس سر صبح از خانواده مهربان شعرانی خداحافظی می‌کنم، سوار تاکسی‌های بندر دیر به بندر کنگان می‌شوم و در وسط راه، کنار پلیس راه پیاده می‌شوم. تابحال در زندگی‌ام این کار را نکرده‌ام و انگار دیگران هم دختری تنها که در پلیس راه منتظر اتوبوس باشد ندیده‌اند! نگاه پلیس‌های جوان و نزدیک میانسالی پر از سوء ظن است و آزارم می‌دهد، اما پلیس‌های مسن‌تر عاقل‌ترند و مهربان‌تر و همراه‌تر. مدت زیادی از وقتم را به فکر کردن درباره این تناقض می‌گذرانم: من شهروند قانون زیر پا نگذاشته وقتی پلیس می‌بینم باید احساس کنم پشتیبان پیدا کرده‌ام یا بی خود و بی‌جهت دلم بلرزد و احساس خطر کنم؟

در کنار پلیس راه چادرهای هلال احمر و نیروی انتظامی برای راهنمایی مسافران نوروزی برپاست. دخترهای جوان داخل چادر هلال احمر شبیه تمام دخترهای شاخه جوانان هلال احمرند، با همان شاخصه‌های همیشگی که … خوب از پس توضیح دادنش بر نمی‌آیم … ولش کن! … دخترها شال به سر دارند و حجابشان چندان کامل نیست، صورت‌هایشان پر از آرایش است و کفش‌های زنانه جنگول پنگول دار پایشان است و بر روی همه این‌ها چادر. بخش زیاد دیگری از وقتم هم به فکر کردن درباره این یکی تناقض می‌گذرد.

هلال احمر چادر نمازخانه هم بر پا کرده است و هنگامی که باران شروع می‌شود می‌شود سر پناه من. به نظر می‌آید امیدی به پیدا کردن اتوبوس تا قبل از ظهر نیست. می‌روم و می‌خوابم. به شدت در حال خوش گذراندنم و راضی‌ام از اوضاع. باران آنقدر شدید می‌شود که آب چادرها را بر می‌دارد. خوشبختانه جایی که من نشسته‌ام امن و امان است.

به دنبال اتوبوس هستم، اتوبوسی که من را ببرد. مهم نیست حتما مقصدش بندرعباس باشد، حاضرم تکه تکه بروم. ماجراجویی هیجان‌انگیزی است برای خودش. این تکه از خط جنوب ایران را تابحال نرفته‌ام، به همین خاطر هیچ دیدی از مسیر و قابلیت‌ها و مشکلاتش ندارم. اما ترجیح می‌دهم عاقل نباشم و بی‌خیال بمانم!

یک امکان جدید … لازم نیست فقط منتظر اتوبوس‌های مسافری بین‌ شهری باشم، می‌شود با این اتوبوس‌های دربستی هم مذاکره کنم تا من را با خودشان ببرند. آن وقت دیگر مجبور نیستم تا پنج و شش عصر منتظر بمانم. به قابلیت‌های مخ‌زنی خودم اطمینان دارم، پس منتظر می‌مانم تا اتوبوس‌های مورد نظر سر برسند …

13.

یکی از هیجان انگیزترین و عجیب ترین و غیر منتظره‌ترین اتفاق‌های سفرم قرار است اتفاق بیفتد و البته من هنوز از رخ دادنش خبر ندارم! … یک اتوبوس پیدا کرده‌ام که من را ببرد. اتوبوس از مناطق جنگی به بندرعباس بر می‌گردد و اکثر مسافرانش خانم‌، آن هم خانم‌های میانسال و مسن هستند. من با آن مانتوی آبی درخشان و شال آجری درخشان‌ترم عجیب ناسازم با این آدم‌ها. اما حاج آقای رییس کاروان با آنکه بدبین است برای نجات دادن یک دختر تنهای موش آب کشیده شده زیر باران با سوار شدنم موافقت می‌کند. می‌پرسد دانشجو هستم؟ توریست هستم؟ من جواب می‌دهم، اما به نظرم سوال‌هایش بی‌ربطند و واقعا کمکی به پاسخ یافتن برای شک‌هایش نمی‌کنند. صندلی جلو می‌نشینم و اتوبوس راه می‌افتد. هنوز راه زیادی نرفته‌ایم که برای نماز می‌ایستند. در این توقف آن‌هایی هم که متوجه نشده‌اند من سوار شده‌ام من را می‌بینند و تا دوباره اتوبوس راه می‌افتد پچ پچ‌ها شروع می‌شود. صداهایشان به گوشم می‌رسد. احساس خطر کرده‌ام. فضای عجیبی دارد شکل می‌گیرد. فضای عجیلی شبیه کتاب‌ها و فیلم‌ها … معتقدند حرف‌های من متناقض است. اینکه هم گفته‌ام دانشجو هستم، هم سر کار می‌روم، هم مسافرم! به نظرشان این سه کار با هم جمع بشو نیست. فایده‌ای ندارد بحث کردن باهاشان …  یک نماینده می‌فرستند جلو. از من کارت شناسایی می‌خواهد. می‌دانم در مغزشان چه می‌گذرد و چه چیزی نگرانشان کرده است. اما راه حلشان برای آنکه خیالشان راحت بشود خنده دار است. خنده‌ام را می‌خورم و به جایش اخم‌هایم را در هم می‌کنم. برایشان یک سخنرانی بلند بالا می‌کنم با این مضمون که در جایگاهی نیستند که من کارت شناسایی‌ام را نشانشان بدهم. مسافرم و دنبال وسیله بوده‌ام و حق ندارند به من و شخصیت من توهین کنند. من برام خودم کسی هستم و از این دست حرف‌ها …  به همه حرف‌هایی که بهشان می‌زنم اعتقاد دارم اما اگر شرایط عادی بود نمی‌زدمشان. مثل رقابتی می‌ماند که حریفت ضعیف‌تر از آن حرف‌هاست که ارزش مبارزه داشته باشد. دارم باهاشان بازی می‌کنم و دلم برایشان می‌سوزد. دست و پایشان را گم کرده‌اند. این همه آدم از یک دختر تنها می‌ترسند! نمی‌دانند حرکت بعدیشان باید چه باشد. من دختر تنهای مسافر را نمی‌فهمند، احساس خطر می‌کنند و نمی‌دانند چه کار کنند. یک صدا می‌شوند و به رییس کاروان فشار می‌آورند که من را پیاده کنند. آنقدر دست پاچه‌اند و مغزشان کار نمی‌کند که اخلاق و انسانیتشان را به کل فراموش می‌کنند و می‌خواهند من را همان وسط جاده پیاده کنند. اتوبوس سواران دو دسته شده‌اند؛ از زن‌ها اصرار و از مردها انکار. بالاخره مردهای کاروان زن‌ها را مجاب می‌کنند که من را در پلیس راه بعدی یا شهر بعدی بفرستند پایین نه وسط جاده آن هم زیر این باران! … اوضاع غریب و جالبی است. روحیه‌ام را نباخته‌ام، همین خوب است. معلوم نیست کجا پیاده‌ام کنند و از آنجا به بعد قرار است چه اتفاقی بیفتد. اما روحیه ماجراجویی من حسابی زده است بالا …

اتفاق به شدت برایم آشناست. انگار بارها در کتاب‌ها و فیلم‌ها درباره‌اش حرف زده‌اند یا جایی روایت واقعی‌اش را خوانده‌ام. اما حالا من به طور واقعی تجربه‌اش کرده‌ام …

من را در اولین شهر بزرگ استان هرمزگان، گاوبندی (پارسیان)، جلوی چادرهای هلال احمر پیاده می‌کنند … کمی زیر باران در کنار خیابان راه می‌روم و بلند بلند تلفنی ماجرا را برای سارا تعریف می‌کنم تا حالم جا می‌آید … راه ادامه دارد …

بعد ازهزار سال بالاخره …

***

7.

در بوشهر یکی از جاهایی که می روم خانه ملک است. قبلا ندیده بودمش. با تاکسی و از بین کوچه‌ها می‌رسم آنجا. کم کم چم و خم شهر دستم آمده. فقط کاش ستاد نوروزی نقشه‌های بهتری چاپ کرده بود.

خانه ملک تاریخی گویا برای ملک‌التجاری در زمان رییس علی دلواری بوده است. خانه تاریخی عجیبی است. نه به خاطر شکل و قیافه‌اش، بلکه به خاطر حدود 50 خانوار زاغه نشین داخلش. خانواده‌های عرب و فارس زاغه نشینی که برخی شان درگیر معاملات مواد مخدرند و اینجا هر چند وقت یک بار هجوم پلیس به خودش می‌بیند. گویا بنا صاحب خصوصی دارد و گذاشته‌اند خراب بشود تا دیگر میراث نتواند حرفی بزند و آن وقت اینجا را بکنند ورزشگاهی چیزی. مدت زیادی وقت صرف دیدن سوراخ و سنبه‌های اینجا می‌کنم. به شدت خوش می‌گذرد.

سوراخ و سنبه‌های اینجا را به همراه یک عالم قصه و سرگذشت که تعریف می‌کند سعید نشانم می‌دهد. خانواده سعید چند سالی است به خاطر مشکل مالی پدرش اینجا نشین شده‌اند. سعید سن و سالش اندازه دوم دبیرستانی‌هاست اما دوم یا سوم راهنمایی است. اطلاعاتش درباره این بنا عجیب بالاست. همه جور چیزی می‌داند. وقتی می‌پرسم از کجا می‌دانی نام چند کتاب را می‌برد که در آن‌ها خوانده … همان بحث تکراری نظام آموزشی رسمی و سنجیدن سواد با معیارهایی که سعیدها درش جای ندارند می‌آید در ذهنم …

سعید درختی را در محوطه نشانم می‌دهد که شکل قلب روی تنه‌اش دارد! عجیب و زیباست، اما من متنفر از هر چه شکل قلب‌دار و رز قرمز دار نمی‌توانم خیلی از آن لذت ببرم و ذوق کنم! … یک بحث طولانی روانشناسی می‌شود کرد سر این مطلب!

8.

در اتوبوس آقای ممدلی می‌نشینم و از بوشهر می‌روم به بندر دیر. بنده خدا اسم واقعی‌اش این نیست، آنجا نشین‌ها این اسم را رویش گذاشته‌اند. راه یک ساعت و نیم را خدا ساعت طول می‌دهد برود و گویا از همه رانندگان این خط هم بیشتر تصادف می‌کند! اتوبوس پر است از خانم‌ها و دخترهای جوان با ساک‌های خرید. رفته بوده‌اند بوشهر خرید؟ همیشه می‌روند؟ برای چه چیزهایی می‌روند؟ شب‌ها کجا و پیش چه کسی می‌مانند؟ جوابش را پیدا نمی‌کنم. اتوبوس و فضایش من را برده است در هند، اتوبوس‌های آنجا و مردمش. دلم تنگ می‌شود. با خودم عهد می‌کنم بیشتر این اتوبوس‌های محلی را امتحان کنم. حال و هوایشان با آن اتوبوس‌های بین شهری که همه می‌شناسندشان بسیار فرق دارد. با خودم عهد می‌کنم بروم تک تک مینی‌بوس‌های خطی بین روستاهای ایران را امتحان کنم!

هوا به شدت گرم است. خودم را آماده می‌کنم سفر گرم عرق‌ریزانی داشته باشم. خوشبختانه آمادگی روحی روانی‌اش را دارم. به شدت پر از احساس رضایتم.

راستی! چرا در عید که همه بلیت‌ها یک هوا گران می‌شود بلیت این اتوبوس ارزان شده بود؟! جواب این یکی را هم پیدا نمی‌کنم.

9.

اینجا روستای کالو است، همان‌جا که کوچکترین مدرسه دنیا در آن است. این آدم‌ها واقعی‌اند! وجود دارند! از مجاز تبدیل به واقعیت شده‌اند و جلوی من راه می‌روند!

در ترمینال تهران که منتظر اتوبوس بودم، یک دخترک نوجوان سوال پیچم کرده بود و می‌خواست سر در بیاورد من چرا اینقدر خوشبختم که می‌توانم تنهایی سفر بروم! دخترک می‌گفت کجا می‌روی؟ و من می‌گفتم پیش دوستانم. می‌گفت دوست‌های دانشگاهت؟ دبیرستانت؟ و من نگفتم دوستان اینترنتی‌ام! می‌روم پیش کسانی که تابحال فقط خواندمشان! نمی‌دانم کجا می‌روم و انتظار چه چیزی را باید داشته باشم و همین هیجان‌انگیزش می‌کند … دنیای مجازی دنیای عجیبی است …

شب اول مهمان برادر سرباز معلم سربازی تمام شده کالو (!) در بندر دیر هستم! خانه‌ای که میزبان همیشگی مهمانان معلم و مدرسه است. مهمان‌نوازی و مهربانی جنوبی … تمام حس‌گرهایم کار می‌کنند. شروع کرده‌ام به مقایسه. در این خط جنوبی ایران تنوع رفتارها و سنت‌ها چقدر است؟ بوشهری‌ها و بندرعباسی‌ها شباهت‌هایشان کجاست؟ تفاوت‌هایشان؟ من کجا را بیشتر دوست دارم و چرا؟ … در طول سفر دنبال پاسخ این سوال‌ها بودم و تا یک حدی پاسخش را پیدا کردم.

به شدت مشتاقم زودتر بروم روستا و بقیه مجازی‌های خوانده شده را تبدیل به واقعیت‌های دیده شده بکنم. صبح راه می‌افتیم و می‌رویم. مدرسه قدیمی، مدرسه تازه ساز، خانه‌ها، کتاب تازه انتشار یافته کوچکترین مدرسه دنیا، پریسا، حسین، مهدی و حمیده، حاج عباس و … . من غریبه‌ام اما آنقدرها هم احساس غربت نمی‌کنم. اینجا همه هوای مهمانان غریبه را دارند. باید دو روز آنجا بمانم و بیشتر بین ساکنین بگردم تا کم کم مادر حمیده و هادی و مهدی را بشناسم، مادر پریسا را و مادر زهرا را.  تا مادر حمیده بیاید در ساحل کنارم بنشیند و با من حرف بزند و من بهتر بفهمم در مغز آدم‌های اینجا، در واقعیت، چه چیزی جریان دارد. مسائل و فکرهای روزشان چیست. این‌طور وقت‌ها که می‌شود زن بودنم را بیشتر دوست دارم. از اینکه درهای خانه‌ها به رویت باز است و می‌توانی لایه‌های بیشتری از زندگی آدم‌ها را ببینی … فرصتی که مردان مسافر ندارند.

حس‌گرهای معلمی‌ام کار می‌کند. دوست دارم بدانم رابطه سرباز معلم و شاگردهایش چطور است. دوست دارم بدانم اینجا آموزش معنی اش چیست؟ جواب‌های عجیبی پیدا می‌کنم. جواب‌هایی که می‌فهمم چقدر بیشتر از آنی که فکر می‌کردم هنوز چیز مانده است یاد بگیرم و چقدر چیز مانده است تجربه کنم. خدا روح و روان پویان را بیامرزد که این حرف را یاد من (و ما) داد! آدم‌ با دیدن دیگران و تفاوت‌هایشان است که می‌فهمد خودش چه دارد و چه کاره است. آدم با دیدن تفاوت‌ها مجبور می‌شود به خودش فکر کند. آدم با دیدن تفاوت‌ها مجبور می‌شود فکر کند هر کاری که انجام می‌دهد یا هر عققیده‌ای را که دارد همین‌جوری داردشان یا انتخاب کرده و فکر پشت انتخابشان است. اتفاق‌هایی که باعث این فکر کردن می‌شوند را به شدت دوست دارم. از اینکه موقعیت‌هایی بسازم که باعث این فکر کردن بشوند به شدت لذت می‌برم.

من، منی که  … نه! دلم نمی‌خواهد این یکی را اینجا بنویسم.

نمایشگاه عکس کالو یک مهمان مشهدی قمی هم داشت که خاطراتش را اینجا می‌نویسد.

***

معلوم است که ادامه دارد …

تعطیلات نوروز است، دو هفته کامل، اغلب آدم‌ها می‌روند سفر، حتی آن‌هایی که در طول سال اهل سفر رفتن نیستند. مقصد اکثر تهرانی‌ها شمال است. اکثر سفر روندگان شهرهای بزرگ نیمه ایران به پایین هم می‌روند خط ساحلی جنوب. بیشتر هم می‌روند به بنادر یا جزیره‌هایی که می‌شود درشان بازار پیدا کرد. اغلب آدم‌ها می‌روند سفر، همه دوستان اهل سفر من هم می‌روند. هر کدامشان یک طرف. امسال همه اغلب گروه‌های کوچک هستند و تنوع مقصدها فوق‌العاده است. اما من مانده‌ام و حوضم. 28 فروردین اسفند است و هنوز معلوم نیست من کدام طرفی هستم. همه برنامه‌ها روی هواست. یک سری از برنامه‌های پیشنهادی را دوست ندارم، یک سری گروه‌ها را هم برای این تعطیلات دلم نمی‌خواهدشان، پایه همیشگی سفرهایم هم برنامه دیگری برایش پیش آمده است. خلاصه صفورا مانده است و حوضش … و راستش! آن ته دلش از این تنهایی خوشحال است. یک وقت‌ها آدم دلش خودش را می‌خواهد و حالا این اوضاع اصلا بد نیست. اما صفورا و خودش چه کار می‌خواهند بکنند؟ کجا می‌خواهند بروند؟ …

سفر عید امسال دو تکه بود. تکه اول از تهران به اصفهان و از اصفهان به تهران. تکه دوم از تهران به بوشهر، بوشهر به بندر دیر، بندر دیر به روستای کالو، روستای کالو به بندر دیر، دیر به گاوبندی (پارسیان)، گاوبندی به بندر لنگه، بندر لنگه به بندرعباس، بندر عباس به نایین، نایین به تهران.

در این سری از سفرنامه‌ها دلم می‌خواهد به جای تعریف مرتب و منظم جزییات سفر و مکان‌هایی که رفته‌ام و آدم‌هایی که دیده‌ام درباره کشف‌هایم بنویسم، درباره اتفاقاتی بنویسم که اولین بار بود تجربه‌شان می‌کردم و برایم هیجان‌انگیز بود …

***

1.

تجربه سفر تنهایی بیشتر از یکی دو روز پیش از این داشته‌ام، اما نه در ایران. انگار آدم خارج از ایران بیشتر احساس امنیت می‌کند. انگار اینجا با اینکه آدم‌ها هم زبانت هستند بیشتر ازشان می‌ترسی. خارج از ایران می‌فهمند تو گردشگری، اما اینجا، این کشور،  پر از سوء ظن است … اما با همه این‌ها من راه می‌افتم. اولین سفر تقریبا طولانی تنهایی من در ایران. من هستم و جهان (لپ تاپم) و دفترچه و روان نویسم و دوربین عکاسیم و کیسه خوابم و کیف پول و کارت‌های اعتباریم و مقادیری لباس و مواد شوینده. احساس یک خانه به دوش را دارم. یک حلزون که خانه و زندگی‌اش همراهش است و هر کجا مجبور بشود برود غمی ندارد (حتی اگر دیگر نتواند برگردد خانه)، چون هر چیزی را که بخواهد با خودش آورده است. احساس خوب و عجیبی است. نمی‌دانم تجربه‌اش را داشته‌اید یا نه …

2.

تجربه یک سال تحویل کاملا زنانه، آن هم به طور اتفاقی و بدون برنامه‌ریزی قبلی! مردان  جمع یک‌هو ناپدید شدند یا جا ماندند! حتی یک موجود مذکر کودک هم حضور نداشت در بین این جمعیت! آقا این یعنی چه این اول سالی؟؟!!

3.

اتوبوسی که به سمت بوشهر می‌رفت مقدار زیادی خالی بود. آنقدر خالی که هر نفر دو تا صندلی داشت و می‌شد حسابی ولو بشوی و پاهایت را دراز کنی. کسی هم نبود بگوید پاهایت را جمع کن، یا تعجب کند از این کار …

4.

قبلا یک بار دیگر هم بوشهر رفته بودم؛ اما این بار کشف کردم  که این شهر دو تکه است و یک تکه شمالی دارد و یک تکه جنوبی. این دو تکه را یک منطقه نظامی از هم جدا کرده است. گویا پیش از انقلاب قرار بوده است تکه جنوبی تخلیه شود و در بخش نظامی حل شود؛ اما با رخ دادن انقلاب این برنامه متوقف شده است.

5.

در بوشهر صبحانه فروشی وجود ندارد. یعنی اول صبح کافه بازی نمی‌توانی پیدا کنی که برای یک آدم بی‌وسیله که دلش نان و پنیر نمی‌خواهد صبحانه داشته باشد. از آدم‌ها که پرس و جو می‌کنی طوری نگاهت می‌کنند که انگار عجیب‌ترین سوال دنیا را می‌کنی. به‌خصوص که یک دختر تنها هستی و اگر کافه بازی در این وقت روز بشناسند غیر ممکن می‌دانند که تو راهی درش داشته باشی … اما به جایش دکه‌هایی در گوشه‌ کنار برخی خیابان‌ها می‌شود پیدا کرد که خوراکی گرم هم می‌فروشند. خوراکی‌ آشنایی مثل “سمبوسه” و خوراکی جدید و غیر آشنایی با اسمی عجیب و هیجان‌انگیز به اسم “پاکورا”. غذایی که درش سیب زمینی و سبزی و چیزهای دیگر دارد و سرخ کردنی است.

کنار دریا می‌نشینم و پاکورای تند با نسکافه می‌خورم. بعد از این همه گشتن صبحانه ارضا کننده‌ای است. بعدا که در شهر بیشتر می‌گردم، مغازه‌های بزرگی را می‌بینم که کار تخصصی‌شان فروختن پاکوراست. این خوراکی از کجا آمده است؟ چرا در جاهای دیگر کسی از وجودش خبر ندارد؟ مثلا در بندر دیر که کمتر از دو ساعت با بوشهر فاصله دارد …

6.

به مناسبت نوروز و ویژه گردشگران، “جشنواره شب‌های بوشهر” بر پا کرده‌اند. تبلیغات موسیقی و برنامه‌های سنتی‌اش را که بگذاری کنار، این بیلبوردش که هر چند تا یکی، گوشه خیابان‌ها و پارک‌های محل اسکان مسافران نوروزی جا خوش کرده است، مغزم را خط می‌اندازد:

کشف ناخوشایندی کرده‌ام. این کشف را دوست ندارم.

این عید و سفرش بسیار ویژه بود. پر بود از کارهای ریز و درشتی که برای اولین بار تجربه شد، پر بود از کشف‌های جدید و پر بود از تنوع …

دلم می‌خواهد بنویسم. فقط روحیه نوشتنم آرزوست! آقا روحیه بدهید بنویسم!!

—–

پ.ن: این عکس را یک عکاس بوشهری گرفته است که اسمش را نمی‌دانم. محل عکس هم نمایشگاه نوروزی کوچکترین مدرسه دنیاست. روحیه‌ام برای نوشتن برود بالا جریانش را تعریف می‌کنم!!