“ حضور در بخش دیجیتال جشنواره‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو قبادیانی

در تعریف سفرنامه گفته‌اند که یکی از سبک‌های ادبی‌ست که نویسنده در قالب آن دیده‌ها و شنیده‌های دوران سفرش را بازگو می‌کند.
در ایران، هم سفر سابقه‌ای دیرینه دارد و هم سفرنامه‌نویسی. سفرنامه‌ی ناصرخسرو قبادیانی، که گزارش سفر هفت‌ساله‌ی اوست، یکی از قدیمی‌ترین سفرنامه‌های موجود در ادب فارسی به شمار می‌رود.

وب سایت زورق، مرکز پژوهش‌های تعطیلات نو، مرکز پژوهش خانه‌ی جهانگرد استان تهران و انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران، با هدف ترویج فرهنگ و آداب سفر، اقدام به برگزاری مسابقه‌ی سفرنامه‌نویسی تحت عنوان «مسابقه‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو فبادیانی» کرده‌اند. این مسابقه در هفت قالب سفرنامه‌ی تالیف‌شده، سفرنامه‌ی ترجمه‌شده، فیلم، گزارش صوتی، عکس، بخش ویژه و بخش دیجیتال برگزار می‌گردد.
ضمن قدردانی از نگاه مسئولانه‌ی شما در ثبت ماهیت سفر، بدینوسیله به اطلاع می‌رساند که وبلاگ شما، به عنوان یکی از صد و سی وبلاگ برگزیده، به مرحله‌ی داوری بخش دیجیتال این جشنواره، راه یافته است. از شما دعوت می‌شود تا با ثبت‌نام در صفحه‌ی (+)، در مراسم اختتامیه‌ی جشنواره‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو قبادیانی حضور به‌هم رسانید.

• وب‌سایت جشنواره‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو
• لیست وبلاگ‌های برگزیده‌ی بخش دیجیتال
• حمایت معنوی از گروه زورق

با تشکر
مدیر کمیته‌ی بخش دیجیتال
علیرضا عالم‌نژاد”

از بین 130 تا وبلاگ، فقط محمد (ایران را بگردیم)، فرزانه (کیجا)، نسیم یوسفی و جعفر ادریسی ( دوچرخه‌سواری دور دنیا برای صلح وحفظ طبیعت) و شهرام شهریاری (ایرانگردی شهریار) را می‌شناسم. مدیر کمیته بخش دیجیتال جشنواره هم که صاحب وبلاگ کافه تهرون (+) است. عجیب است که وبلاگ چمدانک (+) بین نامزدها نیست.*

از قبل هم تصمیم داشتم در مراسم اختتامیه این جشنواره شرکت کنم و ببینم چه خبر است. هم اینکه این جشنواره را یک گروه‌هایی خارج از بدنه دولت هوا کرده‌اند و هم اینکه دوست دارم بدانم در مخ بقیه آدم‌ها درباره سفرنامه‌نویسی و سفرنامه خوانی چه می‌گذرد.

شما هم ثبت نام کنید و بیایید با هم برویم.

—–

* فهمیدم نویسنده این وبلاگ یکی از داوران این بخش است.

در یک تناقض مغزی گیر کرده‌ام. نگرانش هستم، نگرانشان هستم، اما تا یاد بی‌ملاحظگی‌هایشان که باعث این برزخ  و به دردسر افتادن این همه بچه و آدم بزرگ شده است، می‌افتم، اخم‌هایم می‌رود در هم. حتی بیشتر از اخم، عصبانی هستم ازشان. مانده‌ام میان برداشت و رفتار انسانی‌ام نسبت به آدم‌ها و قضاوت اجتماعی‌ام درباره‌شان. بعد از در هم رفتن اخم‌هایم، از خودم بدم می‌آید که چرا نمی‌توانم مرز این دو تا را حفظ کنم. به آن دو تا بچه فکر می‌کنم که قطعا روزهای سختی دارند و به آن آدم‌ها فکر می‌کنم که به نظرم چنین برخوردی باهاشان انسانی نیست. این جنگ مغزی به شدت انرژی‌بر است …

هر چند وقت یک بار شال صورتی را سرم می‌کنم. تا دور سرم می‌پیچمش و پایم را از خانه می‌گذارم بیرون، جنگ مغزی‌ام شروع می‌شود. فشارش آنقدر زیاد است که خلقم به شدت تنگ می‌شود و حتی از شدت فشار شروع می‌کنم به گریه کردن.

می‌شود شال را بدهم برود و راحت شوم از این جنگ. اما دلم و مغزم رضا نمی‌دهند. انگار این جنگ مغزی را برای خودم لازم می‌دانم. بالاخره باید بفهمم چه‌کاره‌ام.

یک خانم میانه سالی دیروز آمده بود کافه. گفتارش به خاطر مشکلات فک و دهانش مسئله داشت. این مسئله و مشکل چشم‌هایش هم باعث شده بود چهره‌ای متفاوت و نه چندان دلچسب داشته باشد. آمده بود و قهوه ترک تلخ خواست و اصرار داشت که برایش فال قهوه بگیریم. بارها برایش توضیح دادم که نمی‌توانیم و نمی‌کنیم و کار ما این نیست، اما به این راحتی نمی‌پذیرفت. می‌گفت هیچ کس با من دوست نمی‌شود و همه دل من را شکسته‌اند و آمده‌ام اینجا که فال بگیرم. تنها نشسته بود و آرام آرام گریه می‌کرد. کافه جای غریبی است. با رستوران و فست فود خیلی فرق دارد. آدم‌ها می‌آیند اینجا که جایی داشته باشند برای نشستن و حرف زدن، برای پر کردن ساعت‌هایی تنهایی، برای فکر کردن، برای بیشتر عاشق شدن، …

کلیدر به جلد دهمش رسیده است و دوباره شب‌های کافه و کلیدر شروع شده است. اما این بار فرقش این است که نمی‌توانم بخوانم. قصه به جاهای اعصاب خردکنش رسیده است و حالم بد می‌شود بیشتر از دو صفحه که می‌خوانم …

امید بلوچ است. حرف که می‌زند، با اینکه دو تا یکی می‌فهمم چه می‌گوید، اما قند در دلم آب می‌کنند. انگار که شیفتگی‌هایم یادم می‌آید.

هنا جایت خالی است ها!

رفتم سراغ آن کاغذها. فقط دو برگشان مانده بعد از بیشتر از ده سال. باید دنبال کاغذ بگردم … و حالا به جای خودنویس سبز، روان نویس استبیلوی سبز دارم.

دسته‌بندی شده در: م.م یک معلم محیط‌ زیست, مغز مشغولی‌ها در سفر, مغز مشغولی‌های شخصی ]]> http://safzav.wordpress.com/2012/01/15/barzakh-120/feed/ 2 safzav http://safzav.wordpress.com/2012/01/12/istanbul-12/ http://safzav.wordpress.com/2012/01/12/istanbul-12/#comments Wed, 11 Jan 2012 21:08:30 +0000 safzav http://safzav.wordpress.com/?p=4062 ]]> 76.

هر روز هوا بارانی‌تر می‌شود. بعضی جاهای شهر هم که راه می‌روی و سردترند، دانه‌های ریز برف می‌خورد در سر و صورتت. خانه‌های رنگی شهر، در روزهای ابری و بارانی رنگی‌ترند و زنده‌تر و دلبرتر؛ سبز و صورتی و زرد و آبی و کرمی و … . چرا؟ آدم انتظار دارد در این هوا، نور کمتر باشد و رنگ‌ها محوتر، اما برعکس است. استانبول بارانی بسیار دوست‌داشتنی است. آن‌قدر که یک بار حرف زدن درباره‌اش کم است.

77.

هیئت بلندپایه را از دم خانه بردند باغ وحش و برگرداندند! عیش سفر تکمیل شد با بازدید امروز. از قضا مشاور اروپایی باغ وحش هم امروز پیش‌شان بود و حرف زدیم و حرف زدیم و حرف زدیم … حالا من خال غریبی دارم. هم خوشحالم از اتفاق غیرمنتظره و فوق‌العاده امروز، هم آرزوی شغل ایده‌آلم که برایش تلاش کرده‌ام؛ اما هنوز خیلی مانده تا رسیدنش دوباره در مغزم رنگ گرفته و از سنگ‌های متعدد در راهش دلم گرفته و هم از فرصت‌ها و قوت‌هایی که در کشورمان داریم، اما آینده‌ای که روشن نیست حالم خراب است.

واقعا زیبا بود باغ وحش‌شان و در حال استاندارد کردنش بودند و دیدن اینکه برنامه دارند و ایده دارند و در حال بهتر کردن خودشان هستند بسیار کیف داشت. شوق و ذوق کارکنان و علاقه به کارشان بسیار مشهود بود و آقای مشاور کعبه آمال من بود … ما هم از پروژه‌ها و دستاوردهایمان گفتیم و هی سرمان را بالا گرفتیم و افتخار کردیم به خودمان و یک جاهای زیادی هم غصه خوردیم از حال و روز مملکت‌مان.

دیشب ایلکای می‌گفت شما چند تا کلمه برای عاشق شدن دارید؟ مثلا کلمه عشق بین زن و مرد با عشق بین دو تا همکار با عشق بین مادر و فرزند فرق دارد؟ ما هم گفتیم که نه! در فارسی، برخلاف ترکی، آدم مجبور است هی توضیح بدهد، که عشقش از چه جنسی است. حالا من عاشق آقای مشاور شده‌ام، اما به عنوان یک همکار! من عاشق آرزویم برای آینده خودم شده‌ام.

78.

با این باران پرواز فردا چند ساعت تاخیر خواهد داشت؟ نکند کنسل بشود؟

79.

ناامید شده بودم. چرا این همه زحمت بکشم برای خلاصه مقاله و فرم اپلیکیشن کنفرانس تابستان بعد و بکوبم بروم یک کشور دیگر برای ویزا و بعد هم ویزا ندهند و همه چیز باد هوا بشود؟

بازدید امروز و دیدن آقای مشاور، دوباره آرزویم را در مغزم پر رنگ کرد. چرا خودم قبل از اینکه دیگران ناامیدم کنند، خودم خودم را ناامید می‌کنم و می‌نشینم روی زمین و بی‌خیال رفتن و حرکت می‌شوم؟

80.

آدم دلش می‌خواهد رفیق رفقایی که پیدا کرده را دعوت کند بیایند ایران و ببیندشان و ببردشان این‌ور و آن‌ور و جبران کند رفاقت و همراهی‌شان را. اما بدبختی اینجاست که این موجودات اگر بیایند ایران بعدش بهشان شینگن و ویزای این‌جور کشورها را نمی‌دهند و باید بروند پاسپورتشان را عوض کنند که معلوم نباشد پا داخل کشور ما گذاشته‌اند.

ویزا ندادند.

75.

می‌خواستیم با اتوبوس برگردیم و یک تور ترکیه‌گردی تند و سریع داشته باشیم، اما پرواز ارزان پیدا کردیم و پشیمان شدیم. برای خرید بلیت، یک محله جدید کشف کردیم. انگار آکسارای محله‌ای است که ایرانی‌ها رفت و آمد زیادی داخلش دارند. یک تابلوهایی فارسی‌اند آنجا حتی. یک مغازه‌ای هم کاغذی روی شیشه‌اش چسبانده بوده که پیراشکی ایرانی دارد. آدم احساس می‌کرد اینجا یک خارج دوری است و ملت کمبود پیراشکی گرفته‌اند! الان یک بلیت هوایپما داریم که رویش نوشته سیر و سفر و ما خنده‌مان می‌گیرد هر بار نگاهش می‌کنیم!

بالاخره طلسم شکست و رفتیم کاخ توپکاپی را دیدیم. چند تا از نکات برجسته و به یاد ماندنی‌ این کاخ دوران عثمانی این‌ها بود:

• کمربند و بازوبند و پارچ آقای شاه عباس که آقای سلطان محمود یادم نیست چندم، بعد از پیروزی در جنگ چالدران غنیمت گرفته و آورده است کشورش. اینقدر زیبا و ظریف بود نقوش این‌ها، این‌قدر زیبا و ظریف بود که حد ندارد. آدم جگرش کباب می‌شد اینجا می‌دیدشان.
• کاخ موقعیت استراتژیکی در شهر دارد و به خلیج و ابتدای بسفر مسلط است. آن بالا و منظره‌ای که می‌بینی واقعا زیباست، یک روز بارانی هم باشد که چه بیشتر.
• حیاط‌های کاخ پر است از چنارها و سروهای کهنسال. فوق‌العاده‌اند این درخت‌ها.
• یکی از این شاهان عثمانی یک کتابخانه درست کرده که آدم همه عمرش را می‌تواند آنجا بگذارند. پشتی و تشک دارد، چه نرم! جان می‌دهد برای ولو شدن و کتاب خواندن و خوابیدن!
• کاخ یک آشپزخانه دارد به چه بزرگی که درش را بسته‌اند و نمی‌شود رفت بازدید. پشت بامش خیلی هیجان‌انگیز است. پر از قلمبه و دودکش است.
• یک اتاقی را کرده‌اند نمایشگاه لباس‌ها. لباس‌ها و شلوارها در قد و قواره هاگرید داستان‌های هری پاتر است! این‌ها غول بوده‌اند یا یک‌جوری این لباس‌ها جمع می‌شده توی تنشان؟
• کیفیت نمایش‌های موزه‌ای‌شان یک سر و گردن از ما بالاتر است.

69.

این‌ها هم یک خل‌هایی‌اند درست مثل ما. رسما داشتم بالا می‌آوردم. وسط کاخ نمایشگاه درست کرده‌اند از جای پای فلانی و شمشیر فلانی و عصای آن یکی و لباس این یکی. همه این‌ها هم 14 قرن و 20 قرن است که مانده و همه بازدیدکنندگان هم که خرند. به قول سیما حماقت تمام نمی‌شود، از یک جایی به جای دیگر منتقل می‌شود!

70.

می‌خواستیم از اتوبوس پیاده بشویم که من پیاده شدم و سیما جا ماند و اتوبوس رفت! چون یک عده‌ای هجوم آورده بودند که بنشینند سر جای ما و سیما آن وسط گیر کرده بود. یعنی شباهت تا کجا؟ آدم حالش بد می‌شود دیگر از این همه شباهت!

71.

امشب قرار بود ایلکای دیر بیاید و ما سعی کردیم غذا بپزیم، آن هم یک غذای ترکی. اما نتیجه نسخه هندی غذا از آب در آمد! یک غذایی دارند به اسم مانته. افغانستان هم این غذا را داشتند، اما قد و قواره‌اش فرق می‌کرد. اینجا مانته‌ها یک موجودات کوچکی هستند. یک تکه‌های مربعی خمیر پاستا که داخلش گوشت و یک چیزهایی گذاشته شده و شبیه شکلات جمعش می‌کنند. الان آماده این موجودات را می‌شود از سوپری‌ها و بعضی از نان فروشی‌ها خرید. بعد می‌آیی خانه و فرآوری‌اش می‌کنی با رب و آب و کره و سیر و آخرش هم ماست. خیلی خوشمزه است و جان می‌دهد برای زمستان. اما مانته‌ای که ما درست کردیم پیاز داغ داشت و کاری و یک چیزهای هشل هفتی که تبدیلش کرده بود به مانته هندی!

72.

انتظار نداشتم تنوع پنیر در این کشور این‌قدر زیاد باشد. به اندازه اروپا نیست، ولی از ما خیلی بیشتر است. ماست هم زیاد مصرف می‌کنند، نه فقط به عنوان چیزی کنار غذا، ماست خیلی داخل غذا مصرف دارد. خیلی هم غذاهایشان را خوشمزه‌ می‌کند. این را هم اصلا انتظار نداشتم.

73.

امشب از آن شب‌های شب زنده داری بود که آدم‌ها خسته‌اند اما خوابشان نمی‌برد. یک حالی بود امشب …

سیما و ایلکای دیکشنری ترکی گذاشته بودند جلوشان و هی کلمه مشترک بین ترکی و فارسی پیدا می‌کردند و درباره‌اش حرف می‌زدند. من هم از آخرین روزهای سرعت مناسب اینترنت استفاده می‌کردم و پشت هم تدتاکز (+) می‌دیدم و جگرم را حال می‌آوردم!

62.

پاکیزه، گربه ایلکای، هر روز صبح که بیدار می‌شود می‌آید پشت پنجره می‌نشیند و پرنده‌های روی درخت‌ها را نگاه می‌کند و میو میو می‌کند!

63.

ایلکای عاشق ماگ است. طرح و نقش ماگ‌هایی که دارد واقعا هیجان‌انگیزند. ماگ‌هایی از این ور و آور دنیا. انگار که دنیا داخل یک قفسه جمع شده باشد … باید یک‌جوری ماگ یوزپلنگ‌مان را هم به دستش برسانیم.

64.

رفتیم عروسی! در اصل مراسم عقد بود … یعنی من از این زندگی راضی نباشم، چی باشم پس؟ من در زندگی‌ام یک سری پروژه دارم، مثل دیدن همه جاهایی که خاک سرخ دارند، یا سفر به مناطق مرزی، … یکی از پروژه‌هایم هم شرکت در عروسی‌های این‌ور و آن‌ور ایران و دنیاست.

صبح پا شدیم و لخ لخ کنان شروع کردیم به آماده شدن و به ایلکای گفتیم که امروز بالاخره می‌رویم کاخ توپکاپی و ایلکای هم خندید و گفت حرفمان را باور نمی‌کند و حتما از خانه بیرون خواهیم رفت و برای بار سوم هم برنامه‌مان عوض خواهد شد. قرار بود امروز با ایلکای و چیدم برویم نمایشگاه نقاشی‌های دالی. اما ایلکای یک‌هو یادش افتاد که امروز مراسم عقد همکارش است. آنقدر لخ‌لخ کردیم که یک‌هو ایلکای گفت می‌آیید با من برویم مراسم عقد؟ ما هم به زور نیشمان را جمع کردیم و شروع کردیم تعارف کردن که نکند ما مزاحم باشیم و ناراحت نشوند یک‌هو و از این حرف‌های مزخرف صد من یه غاز! یعنی از تک تک سلول‌های صورتمان معلوم بود که از اول دلمان می‌خواسته همراه ایلکای برویم‌ها!

مراسمی که رفتیم مراسم عقد رسمی بود. یعنی انگار در ایران بروی دفترخانه. اما اینجا می‌روی یک سالنی شبیه آمفی‌تئاتر که بالای سن 5 تا صندلی چیده‌اند. دو تای وسط برای عروس و داماد است و دو تای دست چپ برای شاهدها و یکی دست راست برای آقای عقد کن که نماینده دولت است و یک لباس شنل مانند قرمز بامزه‌ای پوشیده است. این بند و بساط هم مجانی است، اما اگر بخواهی یک آدم خاصی بیاید عقدت کند یا آقای عقد کن بیاید خانه یا سالنی که تو دلت می‌خواهد باید هزینه پرداخت کنی.

مراسم که تمام شد ما آمدیم بیرون تا گروه بعدی و عروس و دامادشان بروند داخل. بعد در سالن پشتی به صف شدیم تا با عروس و داماد ماچ و بوسه کنیم و تبریک بگوییم و کادو بدهیم و البته که ما کادو ندادیم و فقط لبخند کش‌دار زدیم! کادو هم طلاست و اگر کسی طلا ندهد، به جایش مقادیری پول سنجاق می‌کند به لباس عروس. بعدش هم از داخل یک جعبه‌ای هدایایمان را برداشتیم که یک ظرف‌های شیکولی سفالی با تور و روبان اسم عروس و داماددار بود، با یک قند تویش. محتوا همیشه همین یک دانه قند است، اما ظرف دورش، می‌تواند ساده یا تشکیلات‌دار باشد.

عروس منشی زبر و زرنگ و جوان موسسه ایلکای و مادرش است که با تصمیم پدرش مجبور شده است ازدواج کند و برود شهری دیگر و کار و تجربه‌اش باد هوا شود. آدم می‌ماند خوشحالی کند یا غصه بخورد.

65.

اینجا آدم می‌رود نان فروشی روحش شاد می‌شود، بس که خوردنی‌های متنوع دارند. از نان‌های شیرین، تا نان‌هایی که مزه  پنیر و سبزی می‌دهند، تا نان‌های خشک تند که آدم خرت خرت می‌خوردشان و حالش خوش می‌شود.

نانوایی محله کاری ایلکای، خوراکی‌ها را در پاکت کاغذی به آدم می‌دهد. کلا در این شهر پاکت کاغذی به مقدار خوبی در زندگی جریان دارد و روح آدم شاد می‌شود. پاکت‌های کاغذی این نانوایی، یک عالم نوشته رویشان دارد. در این نوشته‌ها توضیح داده شده که در این محله یک کمپینی وجود دارد برای کاهش زباله و جداسازی زباله و ترویج بازیافت و استفاده کمتر از کیسه‌های پلاستیکی. بعدش یک آمارهایی داده که اگر از هر 5 نفر، یک نفر استفاده از پاکت‌های پلاستیکی را کنار بگذارد، چقدر پلاستیک کمتر در سال مصرف می‌شود و چقدر انرژی صرفه‌جویی می‌شود و از این حرف‌ها. بعدش هم عکس زباله‌های مختلف را انداخته و میزان ماندگاری‌شان در طبیعت را نوشته که ملت دانا بشوند.

ایلکای می‌گفت محله زندگی‌اش هنوز تفکیک زباله ندارد، اما یک جاهایی دیگر از شهر سطل تفکیک زباله وجود دارد. می‌گفت اینجا تازه این بحث‌ها شروع شده است و آدم‌ها هنوز حتی هم را مسخره می‌کنند برای تفکیک زباله و این کارها. انگار که ده سال پیش تهران باشد …

راستی! جا به جای شهر می‌شود جوانک‌هایی را دید که کاور نارنجی با لوگوی گرین پیس تنشان کرده‌اند و سعی می‌کنند مخ ملت را به کار بگیرند.

66.

فهمیدیم چرا یک جاهایی از شهر حتی یک دانه سطل آشغال هم وجود ندارد، یک جاهایی که اغلب مکان‌های توریستی و شلوغ شهرند و آدم انتظار دارد سطل آشغال زیاد باشد. چون ممکن است داخل سطل زباله بمب گذاشته شود! اینجا داخل هر پاساژ یا مکان دیدنی که می‌خواهی بروی، بند و بساطت و خودت را از دستگاه رد می‌کنند که تروریست نباشی! آدم یک‌جوری‌اش می‌شود.

67.

یک هم‌زمانی جالب اتفاق افتاده است. یکی از کارشناس‌های باغ وحش بسفر که دو تا پلنگ ایرانی دارند، همین روزها به انجمن ایمیل زده است برای همکاری و تبادل اطلاعات. خب ما هم که اینجا هستیم. قبلش هم قصد داشتیم برویم آنجا، اما باغ‌وحش خارج از شهر است و رفتنش برای ما که نمی‌خواهیم از شهر خارج شویم دردسر داشت. حالا منتظریم ببینیم ایمیل بازی‌ها نتیجه‌اش چه می‌شود و ما مثل یک هیئت بلندپایه می‌رویم بازدید یا نه!!

خدا را چه دیدید! یک هو دیدید من یک کاری هم اینجا پیدا کردم و یک ماه می‌آیم اینجا، یک ماه می‌مانم تهران، یک می‌روم ماه بم و دوباره از اول! آرزو بر جوانان عیب نیست که!

54.

ایلکای این روزها یک مشکلات شخصی عجیب و غریبی دارد که حالش خراب است. دیشب شب سختی بود، اما از یک طرف هم خوشحال کننده بود. ایلکای خوشحال بود که ما پیشش هستیم. ایلکای تنها زندگی می‌کند و کلا تک فرزند است و دیشب می‌گفت احساس می‌کند ما شبیه خواهرهایش هستیم. اصلا جالب است که با اوج گرفتن مشکلاتش سر و کله ما پیدا شده. این زندگی چه کارهای غیر منتظره‌ای می‌کند …

55.

تنوع چای‌های اینجا و کیفیت‌شان خیلی جالب است. آدم از بوی چای سیب و پرتقال از حال می‌رود. یک چای‌هایی هم ترکیب یک عالم موجودات مختلف است و اسم‌های بامزه‌ای رویشان گذشته‌اند، مثلا چای عشق یا چای آرامش.  از این چای‌های هیجان‌انگیز چشم اژدها هم مدل به مدل دارند و اینجا جاسمین صدایش می‌زنند! ای مائده برگشتم یک روز بیا خانه ما با هم از این چای‌ها بخوریم و به پگاه فکر کنیم!

55.

شهر معنا پیدا کرده است. می‌توانم یک ساختمان یا یک محدوده  را از دور (یا تصویرهایشان را) ببینم و تشخیص بدهم کجاست. انگار با شهر دوست شده‌ام، شهر هم با من.

56.

خانه‌های سنتی استانبول چوبی بوده‌اند. هنوز که هنوز است می‌شود خانه‌های چوبی قدیمی مخروبه یا سر حال را لابه‌لای ساختمان‌های دیگر دید. از آن اول که این را فهمیدم، برایم سوال شد که مگر استانبول درخت و جنگل داشته یا دارد، که ملت خانه چوبی می‌ساخته‌اند؟ امروز فهمیدم که بله داشته و هنوز هم مقادیری دارد. در شمالش محدوده‌های بسیار کوچکی را درخت پوشانده، که البته دست خورده‌اند و نه چندان بکر.

57.

هوا ابری و بارانی بود. از این باران‌های نم نم که می‌گیرد و ول می‌کند. تصمیم داشتیم امروز برویم و کاخ توپکاپی را ببینیم. این‌جور جاهای دیدنی معملا 4 بعدازظهر بسته می‌شوند. هوا بارانی بود و حال ما خوش. کلی در خانه لخ‌لخ کردیم، بعدش در خیابان لخ‌لخ کردیم، تا وقت ناهار شد و چون آن طرف‌ها گران است، لخ‌لخ کنان رفتیم داخل بازار و پیده خوردیم و آب انار و بعد آمدیم برویم سمت کاخ … یک‌هو حس کردیم این هوای دو نفره دلنشین را باید روی بسفر گذراند. پس سوار این کشتی‌ها شدیم که از امی نونو می‌برندت تا پل دوم روی بسفر و یک ساعت و نیم روی آب هستی. رفتیم طبقه بالا که در و دیوار ندارد، لرزیدیم و خیس شدیم و حرف زدیم و سکوت کردیم و نگاه کردیم و کیف کردیم و حالمان خوش شد و برگشتیم.

58.

آدم توریست هم که نباشد و ساکن این شهر که باشد، بسفر یک نعمت است اینجا. یک جایی است که وقتی حالت گرفته است و می‌خواهی تنها باشی، می‌شود سوار کشتی‌های تور بسفر بشوی و یک ساعت و نیم زیبایی نگاه کنی و آرام بگیری و برگردی.

59.

یک آرزو به فهرست آرزوهایم اضافه شد. دلم می‌خواهد یک خانه فسقلی چوبی قرمز در ساحل بسفر داشته باشم، با یک پنجره بزرگ شیشه‌ای رو به آن. یا یک رفیقی داشته باشم که یک همچین خانه‌ای داشته باشد و من هی بیایم و بساطم را خانه‌اش پهن کنم. هی کوله به پشت از این شهر رد بشوم و چند روزی خانه‌اش اطراق کنم و جان بگیرم برای ادامه رفتن و آمدن.

60.

دلفین دیدیم. آخرهای بسفرگردی بود و داشتیم همین‌طور جلویمان را نگاه می‌کردیم که یک‌هو دیدم یک چیزهایی پلق پلق می‌آیند بالا و می‌روند پایین. خیلی زیاد بودند. وسط شهر بودیم‌ها! نزدیک‌ترین حالت به بندرگاه‌ها و مراکز انسانی. چرا وسط تهران دلفین ندارد آخر؟

61.

شام دلمه خوردیم. این‌ها دو کلمه دارند برای دلمه. آ‌ن‌هایی که مایع دلمه را می‌کنی داخل یک چیز دیگر می‌شود همان دلمه، مثل دلمه بادمجان و آن‌هایی که دور مایع دلمه یک چیزی می‌پیچی می‌شود سرما، مثل سرمای برگ مو. این سرمای برگ مو را به عنوان سالاد کنار غذا و سرد می‌خورند. دلمه بادمجان را هم دو جور می‌شود درست کرد، یا با بادمجان تازه یا با بادمجان خشک شده. کلا این‌جا علاقه زیادی به خشک کردن همه چیز دارند و توی بازار می‌شود دسته‌های به نخ کشیده شده‌شان را خرید. موقع درست کردن روی موجود خشک شده آب جوش می‌ریزند و بقیه کارها شبیه همان دلمه تازه است. چقدر خوشمزه‌تر است این دلمه با بادمجان خشک شده. خیار خشک شده و یک جور موجود سفید شبیه قارچ خشک شده هم داشتیم. عاااااالی بودند. یعنی قصد کرده‌ام یک عالم از این موجودات خشک را بار کنم بیاورم ایران‌ها!

44.

امروز رفتیم یک محله جدیدی به اسم بشیکتاش را کشف کنیم. یک کاخی آنجا هست که الان هم توسط دولت استفاده می‌شود، اما توریست‌ها هم می‌توانند بروند ببینند. ما هم خوشحال و خندان رفتیم که ببینیم و … ندیدیم! چون ورودی‌اش خیلی گران بود. گران‌تر از بقیه دیدنی‌های پولی این شهر. ایاصوفیه ورودی‌اش 20 لیره است و اینجا 40 لیره بود. یعنی مقادیری بیشتر از 32 هزار تومان.

45.

هر جا می‌رویم، یک سری بچه فنقلی هم آمده‌اند اردو. خیلی خوبند این فنقلی‌های مدرسه‌ای.

46.

بشکیتاش یک محله دانشجویی است و برای همین از جاهای ارزان شهر است. یک کفشی را که من در تکسیم دیده بودم، اینجا خریدم با 100 لیره کمتر! یعنی بیشتر از 80 هزار تومان اختلاف!

در این کوچه پس کوچه‌ها که آدم راه می‌رود مدام جک و جوان دانشجو می‌بیند که چمدان به دستند یا دسته جمعی و سرخوش و کیف و کتاب به دست می‌روند این‌ور و آن‌ور.

47.

مغازه‌های مسلمانی فروش را می‌شود از مغازه‌های دیگر تشخیص داد. نه اینکه روی در و دیوارشان چیزی نوشته باشند. از روی مدل لباس‌هایی که داخل ویترین گذاشته‌اند و تنوع رنگ‌ها می‌شود فهمید. رنگ‌های تیره غالب‌تر است و لباس‌ها ساده‌اند و پوشیده. اینجا آدم مانتو هم می‌بیند.

  48.

ناهار غذای دریایی خوردیم، سالاد اختاپوس، دلمه صدف و یک ماهی‌های کوچک سرخ‌شده خوشمزه. بشیکتاش بازار ماهی دارد و دور بازار پر است از رستوران‌های غذای دریایی فروش. اینجا قیمت‌ها از جاهای توریستی دور بسفر ارزان‌تر است. خیلی کیف کردیم. اینجا آدم از سر و کله زدن با کارکنان رستوران‌ها هم کیف می‌کند، بس که خوش اخلاقند و کار راه بینداز. مثلا اینجا آقای صاحب مغازه برای اینکه ما بفهمیم هرکدام از غذاها با کدام ماهی درست شده، رفت یک بشقاب آورد که همه ماهی‌هایش را قطار کرده بود تویش تا ما ببینیم و انتخاب کنیم.

49.

کنار بعضی از رستوران‌ها، یک خانم‌های سفیدپوشی می‌نشینند و نان سنتی، روی این تنور فلزی‌های بشقابی می‌پزند. هم یک‌جور جاذبه توریستی است و هم آدم کیف می‌کند از این شغل ایجاد شده برای این خانم‌های مسن. بعضی‌هاشان یک نان‌هایی می‌پزند که لابلایش پنیر و سیب زمینی و سبزی می‌ریزند و خیلی خوشمزه است.

خانم‌هایی که ما دیدیم خیلی خوش اخلاق بودند و کلی کیف داد معاشرت باهاشان.

50.

رفتیم مینیاتورک. یک پارکی کنار گلدن هورن که داخلش ماکت تقریبا تمام مکان‌های دیدنی ترکیه را ساخته‌اند، آن هم در قد و قواره کوچک؛ و چه‌قدر تر و تمیز و چه قدر با ظرافت و چه‌قدر درست و حسابی.

بلیت که می‌خواهی بخری، می‌گویی انگلیسی بده یا ترکی. بعد کنار هر بنا، بارکد بلیتت را می‌گیری جلوی دستگاه و بعد یک آقای مهربان با اطلاعات، شروع می‌کند بسیار سلیس و شمرده یک حرف‌های خوبی زدن که سوادت زیاد بشود.

از همین جا فهمیدم باز هم خواهم آمد ترکیه و خواهم رفت نیوشهیر یا همان شهرنو، تا خانه‌های صخره‌ای شبیه کندوانشان را که عجیب و غریب‌ترند ببینم.

ماکت کاخ دلمه‌باحچه گران 40 لیره‌ای خاک بر سر را هم اینجا پیدا کردیم و سیر تماشایش کردیم که ندیده از دنیا نرویم!

51.

از قبل از سفر نیت کرده بودم بیایم و هوگوی سه بعدی اسکورسیزی را ببینم. دل ملت را هم کلی سوزاندم. اما خوردم توی دیوار! چون فصل پخشش تمام شده است. به جایش رفتیم The Rum Diary دیدیم و از دیدن جانی دپ در اندازه بزرگ محظوظ شدیم! سینماها مثل ایران و هند سر در بزرگ ندارند. اغلب داخل پاساژها هستند و چندین سالن دارند. کیفیت سالن هم تفاوت چندانی با ایران ندارد. وسط فیلم هم ده دقیقه‌ای فیلم قطع می‌شود و تبلیغ پخش می‌کنند و ملت می‌روند پف بوداده می‌خرند و بر می‌گردند!

52.

در یک کافه رستورانی با ایلکای و چیدم در خیابان استقبال نشسته بودیم که یک‌هو صدای یک گروهی آمد که شعار می‌دادند. انگار خیابان استقبال و میدان تقسیم، مرکز اصلی تظاهرات‌های ملت است و مدام یک موضوعی وجود دارد برای اعتراض.

ایلکای می‌گفت ما در استانبول میدان زیاد نداریم، چون حکومت فکر می‌کند میدان محل جمع شدن معترضین است و تظاهرات زیاد می‌شود. حتی انگار همین میدان تقسیم را هم می‌خواسته‌اند یک کاری کنند و از میدان بودن درش بیاورند!

53.

پدر ایلکای یک کتابفروشی کوچک کتاب‌های دست دوم دارد. صحافی هم می‌کند. رفتیم پدرش را ببینیم. مهمان مغازه یکی از رفقایش در همان اطراف بود، که کتابفروشی بزرگ‌تری است. نمی‌دانید (شاید هم می‌دانید) چه حال خوش عمیقی بود وسط آن همه کتاب قدیمی نشستن. یک کتاب عکس و متن درباره سیاهان آفریقای جنوبی پیدا کردم و خریدم که دهه 60 میلادی چاپ شده بود.

پدر ایلکای از آن پیرمردهای عزیز است، از آن پیرمردها که عمرشان با کتاب خواندن گذشته و آرام و بی‌آزار و پرمحبت و پر از سوادند. این آدم معلم ادبیات ترکی بوده و شیفته ادبیات فارسی است. این شیفتگی را می‌شد در چشم‌ها و تک تک اجزای صورتش دید. آدم احساس می‌کرد حافظی چیزی است که جلوی این آدم نشسته! … با هم کلی هم درباره یوزپلنگ گپ زدیم.