خیلی شبیه این روزهاست …

به شوخی به این و آن می‌گویم این‌ها یا انبارگردانی داشته‌اند که زنگ زده‌اند بیایید وسایلتان را ببرید یا یک آدم‌های جدیدی گرفته‌اند و انبارشان جا نداشته است و بعد می‌خندم. اما خیلی زود خنده خشک می‌شود. اگر حالت دوم واقعا درست باشد چی؟ ظلم که خنده ندارد.

در یک انتظار کشدار مانده‌ام که ببینم چه می‌شود.

نگران آن‌هایی هستم که نامه ندارند.

دیدن آن فیلم‌های هیجان‌انگیز از پلنگ ایرانی که با دوربین‌های فیلمبرداری تله‌ای گرفته شده و همیشه روی صفحه‌های کوچک کامپیوترهایمان دیده‌ایم، روی صفحه‌ نمایش بزرگ سینما باید خیلی جالب باشد …

اغلب اعضای انجمن یوزپلنگ ایرانی و آن‌هایی که در تهیه این مستند نقش داشته‌اند و دوستان و رفقا قرار است اکران اول را بیایند.

“ حضور در بخش دیجیتال جشنواره‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو قبادیانی

در تعریف سفرنامه گفته‌اند که یکی از سبک‌های ادبی‌ست که نویسنده در قالب آن دیده‌ها و شنیده‌های دوران سفرش را بازگو می‌کند.
در ایران، هم سفر سابقه‌ای دیرینه دارد و هم سفرنامه‌نویسی. سفرنامه‌ی ناصرخسرو قبادیانی، که گزارش سفر هفت‌ساله‌ی اوست، یکی از قدیمی‌ترین سفرنامه‌های موجود در ادب فارسی به شمار می‌رود.

وب سایت زورق، مرکز پژوهش‌های تعطیلات نو، مرکز پژوهش خانه‌ی جهانگرد استان تهران و انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران، با هدف ترویج فرهنگ و آداب سفر، اقدام به برگزاری مسابقه‌ی سفرنامه‌نویسی تحت عنوان «مسابقه‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو فبادیانی» کرده‌اند. این مسابقه در هفت قالب سفرنامه‌ی تالیف‌شده، سفرنامه‌ی ترجمه‌شده، فیلم، گزارش صوتی، عکس، بخش ویژه و بخش دیجیتال برگزار می‌گردد.
ضمن قدردانی از نگاه مسئولانه‌ی شما در ثبت ماهیت سفر، بدینوسیله به اطلاع می‌رساند که وبلاگ شما، به عنوان یکی از صد و سی وبلاگ برگزیده، به مرحله‌ی داوری بخش دیجیتال این جشنواره، راه یافته است. از شما دعوت می‌شود تا با ثبت‌نام در صفحه‌ی (+)، در مراسم اختتامیه‌ی جشنواره‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو قبادیانی حضور به‌هم رسانید.

• وب‌سایت جشنواره‌ی سفرنامه‌نویسی ناصرخسرو
• لیست وبلاگ‌های برگزیده‌ی بخش دیجیتال
• حمایت معنوی از گروه زورق

با تشکر
مدیر کمیته‌ی بخش دیجیتال
علیرضا عالم‌نژاد”

از بین 130 تا وبلاگ، فقط محمد (ایران را بگردیم)، فرزانه (کیجا)، نسیم یوسفی و جعفر ادریسی ( دوچرخه‌سواری دور دنیا برای صلح وحفظ طبیعت) و شهرام شهریاری (ایرانگردی شهریار) را می‌شناسم. مدیر کمیته بخش دیجیتال جشنواره هم که صاحب وبلاگ کافه تهرون (+) است. عجیب است که وبلاگ چمدانک (+) بین نامزدها نیست.*

از قبل هم تصمیم داشتم در مراسم اختتامیه این جشنواره شرکت کنم و ببینم چه خبر است. هم اینکه این جشنواره را یک گروه‌هایی خارج از بدنه دولت هوا کرده‌اند و هم اینکه دوست دارم بدانم در مخ بقیه آدم‌ها درباره سفرنامه‌نویسی و سفرنامه خوانی چه می‌گذرد.

شما هم ثبت نام کنید و بیایید با هم برویم.

—–

* فهمیدم نویسنده این وبلاگ یکی از داوران این بخش است.

در یک تناقض مغزی گیر کرده‌ام. نگرانش هستم، نگرانشان هستم، اما تا یاد بی‌ملاحظگی‌هایشان که باعث این برزخ  و به دردسر افتادن این همه بچه و آدم بزرگ شده است، می‌افتم، اخم‌هایم می‌رود در هم. حتی بیشتر از اخم، عصبانی هستم ازشان. مانده‌ام میان برداشت و رفتار انسانی‌ام نسبت به آدم‌ها و قضاوت اجتماعی‌ام درباره‌شان. بعد از در هم رفتن اخم‌هایم، از خودم بدم می‌آید که چرا نمی‌توانم مرز این دو تا را حفظ کنم. به آن دو تا بچه فکر می‌کنم که قطعا روزهای سختی دارند و به آن آدم‌ها فکر می‌کنم که به نظرم چنین برخوردی باهاشان انسانی نیست. این جنگ مغزی به شدت انرژی‌بر است …

هر چند وقت یک بار شال صورتی را سرم می‌کنم. تا دور سرم می‌پیچمش و پایم را از خانه می‌گذارم بیرون، جنگ مغزی‌ام شروع می‌شود. فشارش آنقدر زیاد است که خلقم به شدت تنگ می‌شود و حتی از شدت فشار شروع می‌کنم به گریه کردن.

می‌شود شال را بدهم برود و راحت شوم از این جنگ. اما دلم و مغزم رضا نمی‌دهند. انگار این جنگ مغزی را برای خودم لازم می‌دانم. بالاخره باید بفهمم چه‌کاره‌ام.

یک خانم میانه سالی دیروز آمده بود کافه. گفتارش به خاطر مشکلات فک و دهانش مسئله داشت. این مسئله و مشکل چشم‌هایش هم باعث شده بود چهره‌ای متفاوت و نه چندان دلچسب داشته باشد. آمده بود و قهوه ترک تلخ خواست و اصرار داشت که برایش فال قهوه بگیریم. بارها برایش توضیح دادم که نمی‌توانیم و نمی‌کنیم و کار ما این نیست، اما به این راحتی نمی‌پذیرفت. می‌گفت هیچ کس با من دوست نمی‌شود و همه دل من را شکسته‌اند و آمده‌ام اینجا که فال بگیرم. تنها نشسته بود و آرام آرام گریه می‌کرد. کافه جای غریبی است. با رستوران و فست فود خیلی فرق دارد. آدم‌ها می‌آیند اینجا که جایی داشته باشند برای نشستن و حرف زدن، برای پر کردن ساعت‌هایی تنهایی، برای فکر کردن، برای بیشتر عاشق شدن، …

کلیدر به جلد دهمش رسیده است و دوباره شب‌های کافه و کلیدر شروع شده است. اما این بار فرقش این است که نمی‌توانم بخوانم. قصه به جاهای اعصاب خردکنش رسیده است و حالم بد می‌شود بیشتر از دو صفحه که می‌خوانم …

امید بلوچ است. حرف که می‌زند، با اینکه دو تا یکی می‌فهمم چه می‌گوید، اما قند در دلم آب می‌کنند. انگار که شیفتگی‌هایم یادم می‌آید.

هنا جایت خالی است ها!

رفتم سراغ آن کاغذها. فقط دو برگشان مانده بعد از بیشتر از ده سال. باید دنبال کاغذ بگردم … و حالا به جای خودنویس سبز، روان نویس استبیلوی سبز دارم.

دسته‌بندی شده در: م.م یک معلم محیط‌ زیست, مغز مشغولی‌ها در سفر, مغز مشغولی‌های شخصی ]]> http://safzav.wordpress.com/2012/01/15/barzakh-120/feed/ 2 safzav http://safzav.wordpress.com/2012/01/12/istanbul-12/ http://safzav.wordpress.com/2012/01/12/istanbul-12/#comments Wed, 11 Jan 2012 21:08:30 +0000 safzav http://safzav.wordpress.com/?p=4062 ]]> 76.

هر روز هوا بارانی‌تر می‌شود. بعضی جاهای شهر هم که راه می‌روی و سردترند، دانه‌های ریز برف می‌خورد در سر و صورتت. خانه‌های رنگی شهر، در روزهای ابری و بارانی رنگی‌ترند و زنده‌تر و دلبرتر؛ سبز و صورتی و زرد و آبی و کرمی و … . چرا؟ آدم انتظار دارد در این هوا، نور کمتر باشد و رنگ‌ها محوتر، اما برعکس است. استانبول بارانی بسیار دوست‌داشتنی است. آن‌قدر که یک بار حرف زدن درباره‌اش کم است.

77.

هیئت بلندپایه را از دم خانه بردند باغ وحش و برگرداندند! عیش سفر تکمیل شد با بازدید امروز. از قضا مشاور اروپایی باغ وحش هم امروز پیش‌شان بود و حرف زدیم و حرف زدیم و حرف زدیم … حالا من خال غریبی دارم. هم خوشحالم از اتفاق غیرمنتظره و فوق‌العاده امروز، هم آرزوی شغل ایده‌آلم که برایش تلاش کرده‌ام؛ اما هنوز خیلی مانده تا رسیدنش دوباره در مغزم رنگ گرفته و از سنگ‌های متعدد در راهش دلم گرفته و هم از فرصت‌ها و قوت‌هایی که در کشورمان داریم، اما آینده‌ای که روشن نیست حالم خراب است.

واقعا زیبا بود باغ وحش‌شان و در حال استاندارد کردنش بودند و دیدن اینکه برنامه دارند و ایده دارند و در حال بهتر کردن خودشان هستند بسیار کیف داشت. شوق و ذوق کارکنان و علاقه به کارشان بسیار مشهود بود و آقای مشاور کعبه آمال من بود … ما هم از پروژه‌ها و دستاوردهایمان گفتیم و هی سرمان را بالا گرفتیم و افتخار کردیم به خودمان و یک جاهای زیادی هم غصه خوردیم از حال و روز مملکت‌مان.

دیشب ایلکای می‌گفت شما چند تا کلمه برای عاشق شدن دارید؟ مثلا کلمه عشق بین زن و مرد با عشق بین دو تا همکار با عشق بین مادر و فرزند فرق دارد؟ ما هم گفتیم که نه! در فارسی، برخلاف ترکی، آدم مجبور است هی توضیح بدهد، که عشقش از چه جنسی است. حالا من عاشق آقای مشاور شده‌ام، اما به عنوان یک همکار! من عاشق آرزویم برای آینده خودم شده‌ام.

78.

با این باران پرواز فردا چند ساعت تاخیر خواهد داشت؟ نکند کنسل بشود؟

79.

ناامید شده بودم. چرا این همه زحمت بکشم برای خلاصه مقاله و فرم اپلیکیشن کنفرانس تابستان بعد و بکوبم بروم یک کشور دیگر برای ویزا و بعد هم ویزا ندهند و همه چیز باد هوا بشود؟

بازدید امروز و دیدن آقای مشاور، دوباره آرزویم را در مغزم پر رنگ کرد. چرا خودم قبل از اینکه دیگران ناامیدم کنند، خودم خودم را ناامید می‌کنم و می‌نشینم روی زمین و بی‌خیال رفتن و حرکت می‌شوم؟

80.

آدم دلش می‌خواهد رفیق رفقایی که پیدا کرده را دعوت کند بیایند ایران و ببیندشان و ببردشان این‌ور و آن‌ور و جبران کند رفاقت و همراهی‌شان را. اما بدبختی اینجاست که این موجودات اگر بیایند ایران بعدش بهشان شینگن و ویزای این‌جور کشورها را نمی‌دهند و باید بروند پاسپورتشان را عوض کنند که معلوم نباشد پا داخل کشور ما گذاشته‌اند.

ویزا ندادند.

75.

می‌خواستیم با اتوبوس برگردیم و یک تور ترکیه‌گردی تند و سریع داشته باشیم، اما پرواز ارزان پیدا کردیم و پشیمان شدیم. برای خرید بلیت، یک محله جدید کشف کردیم. انگار آکسارای محله‌ای است که ایرانی‌ها رفت و آمد زیادی داخلش دارند. یک تابلوهایی فارسی‌اند آنجا حتی. یک مغازه‌ای هم کاغذی روی شیشه‌اش چسبانده بوده که پیراشکی ایرانی دارد. آدم احساس می‌کرد اینجا یک خارج دوری است و ملت کمبود پیراشکی گرفته‌اند! الان یک بلیت هوایپما داریم که رویش نوشته سیر و سفر و ما خنده‌مان می‌گیرد هر بار نگاهش می‌کنیم!