مرداد، روز سیزدهم.

چند نردبان از مدل‌های مختلف کمال‌گرایی کشید، بعد پنج دسته نیازهای انسان را کشید و گفت عدد بدهم نیازم به هر دسته چه‌قدر است و فکر می‌کنم چه‌قدرش را دارم. هنوز روی نتیجه حرف‌ نزده‌ایم، اما من از همین‌ها یک کشف جدید درباره خودم کرده‌ام. یک‌طور مچ‌گیری‌. که ترکیب مدل کمال‌گرایی‌ام و احساس نیاز حداکثری‌ام به احساس ارزشمندی، باعث شده در یک شک و احساس عدم رضایت مدام از خودم باشم و بعد گاهی با بلند گفتن این حسم جلب ترحم می‌کنم، یک‌جور ارضای نیازم به دوست داشته شدن. ارضای نیاز به تایید شنیدن. در یک کلام همان جلب ترحم. مچ خودم را گرفته‌ام و فعلا به خودم می‌خندم. اما کم‌کم این خنده تبدیل می‌شود به یک خاک بر سرت دیگر.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s