عناب و اسفند – 83

دیگر کسی نیست که موقع کار بیاید روی کیبورد بنشیند، پایش را بگذارد روی دکمه پاور و لپ‌تاپ را خاموش کند، بخوابد روی موس، زل بزند در چشم‌های من و میو کند که خوابم می‌آید، بیا برویم بخوابیم. حالا دیگر بهانه‌ای ندارم که با غر در ظاهر، اما قند آب شده در ته دل، کار را رها کنم و بروم. بهانه‌هایم رفتند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s