سفر.

سفر خوب سفری است که بتواند به تدریج تو را در خودش حل کند، مختصات زمان و مکانش به مختصات روزمره زندگی‌‌ات بچربد. دورت کند و دست نیافتنی، جوری که همه آن چیزهایی که گذاشته‌ایشان و آمدی دست‌شان بهت نرسد. سفری خوب است که درش بخندی، بارها، از ته دل. سفری که درش چیزهایی شگفت زده‌ات کنند، بیاموزی و کیف کنی. سفری که درش اولش همه غریبه باشند، اما آخرش آشنا. سفری که درش از معلمی‌ات راضی باشی. توانسته باشی صدای شگفت‌زدگی و ذوق‌زدگی و چشم‌هایی که برق می‌زند حداقل چند دانه دخترک را از درونشان بیرون بکشی. سفری که درش مربی‌های همکارت همان‌هایی باشند که هفت سال پیش دانش‌آموز بودند و باز تو معلم و خاطره‌ات همچنان برایشان پررنگ است، حتی اگر خودت یادت نیاید آن موقع چه‌طور بودی واقعا و آیا به اندازه قابل قبول خوب بودی یا نه یا حتی اگر نگران باشی پیر شده باشی و انرژی درونی‌ات، همان چیزی که این بچه‌ها را جور دیگری به این دار و درخت‌ها و سوسک‌ها و بیدها و وزغ‌ها وصل می‌کند را از دست داده باشی. سفری خوب است که نشان بدهد نه! هنوز پیر نشده‌ای، حداقل در این موضوع. فا، دوباره همان‌جا عکس گرفتیم. دخترک‌های حالا بزرگ شده، خودشان پیشنهاد دادند. آن فریم را یادشان بود. گفتند بیا حالا با ما تکرارش کنیم. دخترک‌ها هنوز هم ردپای آن سفر در زندگی‌شان پیداست. فا، ردپای ما در آدم‌ها پیداست. ما به درد می‌خوریم، حداقل گاهی.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s