بلند بلند فکر کردن.

فقط حواس‌ات باشد، حساب کردن و تکیه کردن به وجود کسی در زندگی، شبیه قرص‌های روانپزشکی می‌ماند. وجود آدم‌ها، مثل قرص‌ها فقط می‌تواند کمک کند، درمان نمی‌کند. اگر وا بدهی و فکر کنی قرص‌ها درمان می‌کنند، تا آخر زندگی‌ات وابسته‌شان می‌مانی بدون آن که واقعا خوب شوی. دوره به دوره هم خاصیت‌شان را از دست می‌دهند و باید دوزشان را اضافه کنی. اگر دلیل‌ات برای شروع یک مسیر حضور یک همراه باشد، با بد شدن حس‌ات به آن آدم یا به هر دلیل نبودن‌اش، دلیل‌ات هم تمام می‌شود و متوقف می‌شوی. برای شروع می‌شود از حضور کسی انرژی گرفت و آغاز کرد، اما خیلی زود باید دنبال دلیل ادامه، درون خودت بگردی. چیزی که حتی اگر همراهی هم نبود، به آن چنگ بزنی و ادامه بدهی. حواس‌ات باشد دختر جان که یک‌هو دچار توهم نشوی. اما حالا در لذت یافتن همراه غرق شو. که برخلاف اغلب کارهایت که تنها شروع کرده‌ای و پیش برده‌ای، حالا یک حامی داری. که بلند بلند درباره عمیق‌ترین ترس‌ها و ضعف‌هایت با تو حرف می‌زند، بدون آن‌که تو را برماند و بوی‌اش هم ماندگار و مطلوب است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s