بیستم آذر نود و پنج.

آدم باید یک آدم‌هایی را در زندگی‌اش داشته باشد که بتواند وقت درد جسمانی بلند بلند غر بزند پیششان، و بدون این‌که مضطرب شوند بفهمند که آدم حالا صرفا لوس است، نازش را بخرند و با غرغرهایش همراهی کنند. خوب است که آدم بتواند گاهی، زمان‌هایی که لازم دارد لوس باشد. آن آدم‌ها آن‌قدر امن باشند که بشود جلویشان پوسته رویی‌ات را بگذاری کنار و خود لوست را نشان بدهی. آدمی که همچین کسانی را داشته باشد خوشبخت است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s