روزانه‌های یک معلم محیط‌زیست.

می‌دانید از کجا می‌فهمم که از پس برگزار کردن یک کلاس یا کارگاه خوب برآمده‌ام؟ از برق چشم‌هایشان. کودک و بزرگسالش هم فرق نمی‌کند. وقتی کلاس خوب باشد، کم‌کم که کلاسم پیش می‌رود برق چشم‌هایشان سر و کله‌اش پیدا می‌شود. سر هر دلنگ فهمیدن نکته‌ای که جالب است برایشان. کم‌کم لبخند هم می‌نشیند روی لب‌هایشان و پاسخ لبخندهایم وقتی چشم می‌چرخانم روی صورت‌هایشان در کلاس و رویشان مکث می‌کنم را هم می‌دهند. یک گفتگوی بی‌صدا که انگار هر دومان داریم به هم می‌گوییم من از بودن در اینجا راضی هستم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s