من.

لبخند به لب‌هایم برگشته. لبخندی که اراده لازم ندارد. چند وقت دوام می‌آورد؟ نمی‌دانم. فعلا به تردیدها فکر نمی‌کنم. دست از جنگ با خودم برداشته‌ام. از سرزنش خودم بابت چیزی که می‌دانم حالم را خوب می‌کند و نبودنش سرگشته. پذیرفته‌ام که من «این» هستم. حالا در صلح با خودم روزهای سختی و حال بدی را می‌گذرانم و در صلح با خودم لبخند روی لب‌هایم را در خانه و در این شهر پخش می‌کنم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s