بیست و یکم بهمن نود و پنج.

لابد که این‌طور نمی‌تواند ادامه پیدا کند. آرامم. اما انگار شبیه توهم آرام بودن می‌ماند. انگار همین که بین بد و بدتر، بد است، مغزم رضایت داده. تا کی دوام بیاورد، تا کی کافی باشد، معلوم نیست. لابد که برای هرکس هم توضیحش بدهم چندان فهمیدنی نیست که این چه وضعی است. اوضاع غریبی است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s