شانزدهم فروردین نود و شش.

یک مرزی وجود دارد که آن را رد کنی اوضاع آرام‌تر و روان‌تر می‌شود. پذیرش. تا نپذیرفته‌ای که آن آدم دیگر نیست، که این ریه، این کمر دیگر مثل سابق کار نمی‌کند و مراقبت لازم دارد، مدام در تقلایی. می‌جنگی. توقع داری اوضاع جور دیگری باشد و مدام ناامید می‌شوی. اما از آن لحظه‌ای که می‌پذیری، دنیا آرام‌تر و آسان‌تر می‌شود. از آن مرز به بعد شروع می‌کنی به راه حل پیدا کردن که چه‌طور با نبودنش، با نفسی که می‌گیرد، با کمری که بیشتر از یک حدی نمی‌کشد زندگی کنی.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s