آغاز سیزدهم اردیبهشت نود و شش.

فیلم عجیب وصف حال بود. من آن برق زدن چشم‌ها، آن اشتیاق، آن فریاد چه زیباست را می‌فهمم. لازم دارم کسی را پیدا کنم که او هم این‌ها را بفهمد. فیلم با وجود ساختار پر ماجرای غیر قابل پیش‌بینی‌اش به خوبی و خوشی تمام شد. دل‌ام نمی‌خواست جور دیگری تمام شود. انگار نیاز به امید داشتم. امید این‌که بالاخره پیدا می‌شود. بالاخره این روزها تمام می‌شود.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s