پانزدهم خرداد نود و شش.

همیشه برای سفرنامه‌های تصویری‌ام در اینستاگرام در کشمکش خواستن و نخواستن‌ام. سوال این‌که چرا می‌نویسی؟ که چه بشود؟ اما این بروزها یک فایده‌ای دارد. یک گروهی از دوستان دورتر را وصل نگه می‌دارد. دوستانی که روزانه‌های آشوب و تلخ من را نمی‌بینند، اما هستند. که سراغ‌ات را بگیرند، دعوت‌ات کنند، بشود دعوتشان کنی، معاشرت کنید، این‌که تا از سفر بر می‌گردی تقویم‌‌ات روز به روز پر بشود از قرار دیدار. که امید پیدا کنی این روزها سرت گرم شده و می‌گذرد و مجبور نیستی در تنهایی خودت را سرپا نگه داری یا غصه بخوری چرا آن‌هایی که فکر می‌کردی باید باشند نیستند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s