من.

آدم گاهی کارهایی می‌کند که بعد باورش نمی‌شود چنین کاری انجام داده. که همچین رذالت اخلاقی‌ای درش پیدا می‌شود. حتی اگر انجام‌اش شوخی بوده باشد. بعضی کارها را شوخی‌اش را هم نباید انجام داد. یک حدی از حسودی در رابطه عاشقانه طبیعی است. این‌که دل‌ات نخواهد او کسی دیگر را دوست داشته باشد یا به کسی دیگر بیش از تو توجه کند. اما این حسادت حدی دارد. و از آن مهم‌تر نحوه بروزش است. چرا اگر او را می‌شناسی و به او و به احساس‌اش نسبت به خودت اعتماد داری، باید بلند بلند بگویی که دل‌ات نمی‌خواهد به کسی دیگر توجه کند؟ نتیجه‌اش این است که آن فرد برای این‌که تو ناراحت نشوی از آن به بعد رفتار طبیعی‌اش را سانسور می‌کند. از آن به بعد آن آدم دیگر خودش نیست. خود مهربان‌‌اش که ویژگی پررنگ‌اش در نظر اطرافیان همین معاشرت‌های گرم‌اش بوده است. باورم نمی‌شود بلند بلند چنین جمله مزخرفی را گفته باشم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s