بامداد بیست و پنجم خرداد نود و شش.

انسان موجود عجیبی است. زمان موجود عجیب‌تری است. لبه‌های تیز فقدان به تدریج کند می‌شود. آن‌قدر که عکسی که اگر مدتی پیش می‌دیدی به سرعت هق‌هق‌ات را بلند می‌کرد و تا چند روز ویران، حالا تنها بغض را می‌آورد بالا و آن‌قدری به هم‌ات می‌ریزد که می‌دانی اگر امشب را دوام بیاوری و فردا بروی سر کار، دوباره ظاهرت شبیه آدم‌های حال خوب می‌شود و چیزی از درون‌ات پیدا نیست.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s